Ogólne informacje

Węże (Serpentes = Ophidia) zamieszkują praktycznie cały obszar kuli ziemskiej, za wyjątkiem Nowej Zelandii oraz niektórych wysp Polinezji. Do podrzędu węży należy ponad 3000 gatunków i pomimo dyskusyjnego pokrewieństwa grupuje się je w trzy większe infrapodrzędy: Henophidia, Scolecophidia oraz Caenophidia.
Są to gady o bardzo charakterystycznej budowie. Wszystkie osobniki mają mocno wydłużone ciało i są beznogie, a tylko u nielicznych zachowały się ślady tylnych kończyn i fragmenty pasa miednicowego. U większości węży utrzymuje się tylko prawe płuco, które jest silnie wydłużone, a lewe zanika lub ulega silnej redukcji, choć są i takie gatunki – pierwotne, które posiadają dwa płuca. Tak mocno wydłużone prawe płuco pełnie funkcję oddechową, ale również magazynową, gdyż jest tam( w tylnej części płuca) gromadzone powietrze wykorzystywane podczas połykania ofiary, gdy dopływ tlenu jest utrudniony ze względu na zaciśniętą tchawicę.
Bardzo charakterystyczną cechą węży jest sposób poruszania się, nazywany ruchem czołgowym lub pełzaniem. Następuje dzięki dużej ruchomości kręgów i żeber, jak również pracy mięśni, które poruszają żebra, oraz rogowym tarczką pokrywających brzuszną stronę ciała – to one odpowiadają za przyczepność, dzięki czemu węże mogą swobodnie poruszać się po stromych, skalistych zboczach czy wspinać się po drzewach. Specyficznie jest również zbudowana czaszka tych zwierząt, gdyż aparat szczękowy umożliwia bardzo szerokie rozwarcie szczęk, dzięki czemu węże mogą połknąć swoją ofiarę w całości.
Omawiane gady nie posiadają ani jamy ani błony bębenkowej, co jednak nie oznacza, że są głuche. Mogą odbierać dźwięki z drgań podłoża, które są przenoszone do ucha wewnętrznego.
Na ogół jednak korzystają one ze zmysłu węchu. Długi, rozdwojony język stale się wysuwa i wsuwa, przez co wąż bada otoczenie, w którym się znajduje. Za każdym razem, gdy język chowa się do otworu gębowego to dwa końce jego „widełek” wsuwają się do znajdujących się na podniebieniu dwóch małych otworków – parzystych ujść, zwanych narządami Jacobsona.
Niektóre gatunki, takie jak grzechotniki i pytony   wykorzystują zmysł termiczny, znajdujący się z przodu głowy w głębokich bruzdach pomiędzy nozdrzem i okiem.
Zęby węży są silnie przyrośnięte do kości i umieszczone są szczękach, kości skrzydlatej oraz podniebiennej. Długie, ostre i zakrzywione ku tyłowi przytrzymują schwytaną szczękami zdobycz. Zarówno u gatunków jadowitych i niejadowitych zęby te nigdy nie służą do rozszarpywania ofiary.

Ze względu na sporą liczbę i różnorodność pomiędzy gatunkami, węże opanowały różne techniki zabijania. Jedną z nich jest duszenie ofiary potężnymi splotami ciała. Inne z kolei do upolowania zdobyczy używają jadu, znajdującego się w pobliżu stawu żuchwowego, gdzie po wbiciu zębów w ofiarę następuje następuję transport jadu do ciała ofiary.
Większość gatunków węży odżywia się kręgowcami, ale są również takie których dieta składa się z mięczaków, owadów, a nawet krabów.