Archiwa tagu: żmija

Wąż Żmija Łąkowa – Vipera ursinii

 

Występowanie:  Żmija Łąkowa spotykana jest w różnych środowiskach. Preferuje onaŻmija łąkowa jednak tereny trawiaste jak np. stepy, łąki czy nadbrzeża rzek.  Na trawiastych zboczach gór dochodzi do 2700 m n.p.m.  Ten gatunek Żmii spotykany jest w południowej Europie, Azji Mniejszej (Turcja, stepowe obszary Kaukazu, Iran, wschodni Kazachstan). Żmija ta  żyje w południowej Francji, środkowych Włoszech, Dolnej Austrii, na Węgrzech, w krajach byłej Jugosławii, Albanii, Rumunii i Bułgarii.

Wygląd i wymiar: Osobniki występujące w Europie osiągają długość od 35 cm do 50 cm, zaś w azjatyckiej części do 70 cm. Samice są nieco większe od samców.  Wyróżniającą cechą jest szpiczasto zakończony pysk węża.  Ubarwienie zwierzęcia może być brązowe lub brązowooliwkowe.  Na wężu widać również zygzakowatą lub falistą wstęgę zbudowaną z połączonych ze sobą rombowych lub eliptycznych ciemnobrązowych plam.  Z boku tułowia widoczne są rzędy brązowoczarnych, bardzo nieregularnych plamek. Wąż ten ma budowę małą oraz krępą.  Ma płaską głowę, która jest wyodrębniona z tułowia, pysk węża jest tępo zakończony. Oczy z pionowo ustawioną źrenicą (żółte lub pomarańczowe) oraz  krótki ogon. Gatunek ten jest jadowity. Posiada nieduże zęby jadowe oraz niewielką w porównaniu z innymi żmijami toksyczność jadu.

Rozmnażanie: Samice mogą się rozmnażać już od trzeciego roku życia. Muszą jednak osiągnąć odpowiednią  długość ciała – 31-35 centymetrów. Rodzą one około 3 do 16 sztuk, które są długości od 12 do 18 centymetrów.

Pożywienie: W okresie wiosennym pożywieniem są przede wszystkim myszy oraz jaszczurki, które zostają pożarte żywcem. Wynika to z faktu, iż jad tego węża jest za słaby by zabić ofiarę natychmiast. W okresie letnim pożywieniem są głównie owady oraz pisklęta małych ptaków.  Znaczną część pokarmu spożywanego przez Żmije Zygzakowate stanowią także bezkręgowce.

Zachowanie: Żmija Zygzakowata występuje na niektórych obszarach w bardzo dużej liczebności.  Na wybranych plantacjach herbaty pojawiało się nawet osobników na hektar.  Wąż ten prowadzi dzienny tryb życia, nocą chowa się w norach gryzoni.  Jad tego węża jest dużo słabszy niż np. Żmii Zygzakowatej stąd nie odnotowano śmiertelnych przypadków pokąsań człowieka. Ten gatunek Żmii jest niezwykle płochliwy, niemal natychmiastowo chowa się w momencie wyczucia nawet najmniejszych drgań ziemi, może je wyczuć nawet z odległości wielu metrów. Okres zimowania kończy się na przełomie marca oraz kwietnia. Potem rozpoczyna proces linienia i zaczyna okres godowy. Aktywna za dnia sporo czasu spędza na łąkach gdzie poluje na swoje ofiary – myszy oraz jaszczurki.

Największym zagrożeniem tego węża jest człowiek. Dzieje się tak na skutek masowego łapania do hodowli terrarystycznych oraz na skutek niszczenia środowiska jak np. osuszanie łąk. Bardzo gwałtownie zmniejsza się liczebność tego gatunku.

 

 

Wąż Żmija Zygzakowata – Vipera berus

nazwa niemiecka: Kreuzotter
nazwa angielska: Adder
nazwa francuska: Vipere peliade
nazwa hiszpańska: Vibora comun europea
nazwa czeska: Zmije obecnἁ

 

Występowanie: Żmija Zygzakowata  zamieszkuje rozmaite środowiska, nizinne orazŻmija zygzakowata górskie.  Jednocześnie wilgotne jak i suche. Najczęściej jest spotykana na terenach pokrytych roślinnością trawiastą lub porośniętych niskimi zaroślami.  Gatunek europejski oraz północnoazjatycki. W Polsce można ją spotkać niemal wszędzie. Poza Polską występuje w północnej oraz wschodniej Europie oraz Syberii.

Wymiar i wygląd: Długość samców dochodzi do 68cm, samic do 84 cm.  Ten gatunek ma zmienne ubarwienie. grzbiet ma srebrzysty, brązowy w różnych jego odcieniach oraz całkowicie czarny. U osobników srebrzystych oraz brązowych wzdłuż grzbietu usytuowany jest czarny zygzak. W przypadku osobników czarnych znak ten jest niewidoczny. Żmija Zygzakowata ma na głowie czarną plamę w kształcie zbliżonym do litery X. Brzuch węża jest ciemny (odmiany kolorów popielatego oraz brązowego). Brzuszna strona ogona jest w kolorze siarkowożółtym. Żmija ta ma charakterystyczne szparowate, pionowo ustawione źrenice oczu. Ogon żmii to jedynie 1/10 całego jej ciała.  Masa żmii dorosłej może dochodzić do 200 g. Charakterystycznym elementem jest również długi, rozdwojony na końcu język.

Rozmnażanie: Gody Żmii Zygzakowatej odbywają się w kwietniu oraz w maju.  Przed kopulacją odbywa się taniec-walka dwóch samców walczących o jedną samicę.  Walka ta polega na oplataniu się samców luźno odcinkami tułowia wzniesionymi do góry oraz wykonywaniu ruchów wahadłowych. Następnie każdy próbuje przycisnąć rywala do ziemi, aż w końcu jeden z samów się poddaje i ucieka. Żmija ta jest jajożyworodna. Rodzenie odbywa się w sierpniu oraz we wrześniu. Samica ma od 5 do 18 sztuk jaj. Małe mają od 14 do 23 cm.

Zachowanie:  Jest bardzo sprawnym pływakiem.  Jednym z jego ulubionych zajęć jest wygrzewanie się na słońcu.  Swoje ofiary uśmierca poprzez ukąszenie zębami jadowymi, następnie ofiara zostaje pożarta.   Jest to wąż jadowity, który zagraża człowiekowi.  Najbardziej niebezpieczne są ukąszenia dla dzieci i osób starszych. Jad wywołuje martwicę tkanek, kłopoty z układem krążenia, wywołuje opuchliznę i ból, nastąpić może porażenie.

Pożywienie: Żmije Zygzakowate żywią się przede wszystkim polnymi gryzoniami, ryjówkami, kretami i pisklętami.  Niekiedy zjadają również  żaby oraz jaszczurki.

Żmija zygzakowata nie jest obecnie zagrożona wymarciem. W Czerwonej  Księdze Gatunków Zagrożonych ma status LC. Na terenie Polski jest objęta całkowitą ochroną prawną. Nie jest to gatunek lubiany przez ludźmi, wręcz jest on tępiony ze względu na niebezpieczeństwo jakie niesie dla człowieka oraz jego życia. Jednak przeważnie Żmije Zygzakowate nie kąsają człowieka, robią to jedynie w ostateczności, w pozostałych przypadkach wolą uciec przed człowiekiem.

Gatunek ten jest w środowisku bardzo pożyteczny poprzez tępienie ogromnej ilości szkodników. Największym wrogiem dla Żmii tego gatunku jest człowiek oraz jeż.