Archiwa tagu: węże informacje

Wąż Malpolon – Malpolon monspes-sulanus

nazwa angielska: Montpellier snake
nazwa francuska: Couleuvre de Montpellier

 

Występowanie:  Malpolon żyje na terenach suchych i kamienistych, mogą być częściowoMalpolon piaszczyste. Na wyżynach dochodzą do maksymalnie 700 m n.p.m. Występuje w Europie Południowej,  w Turcji  oraz na Kaukazie.

Wymiar i wygląd: Wąż z gatunku Malpolon osiąga do 2 metrów. Jest to największy wąż europejski.  Posiada dużą oraz wysoką głowę, słabo widoczne przewężenie szyjne, charakterystyczny walcowaty tułów oraz długi ogon, który osiąga nawet 1/5 długości całego ciała. Węża wyróżniają nieproporcjonalnie duże oczy, posiadające okrągłe źrenice. Malpolon posiada ubarwienie gliniastobrązowe, oliwkowobrązowe lub ciemnobrązowe. Niekiedy wąż ten posiada małe , ciemne plamki ułożone w 5 lub 7 podłużnych rzędach. Brzuch Malpolona jest żółtawy lub czerwonawy z licznymi czarnymi plamkami. Szczęka węża wyposażona jest w 10-17 zębów z których 1-2 pary są znacznie większe, wyposażone w rynienki i usytuowane w tyle szczęki (są zębami jadowymi). W żuchwie zęby przednie są dłuższe od tylnych i nie ma tam zębów jadowych. Małe zwierzęta ukąszone przez tego węża giną od jadu w ciągu minuty lub dwóch. Dla człowieka większość osobników nie stanowi zagrożenia, w momencie ukąszenia umiejscowienie zębów jadowych w tyle szczęki nie pozwala na dosięgnięcie ciała człowieka.

Zachowanie: W okresie letnim wąż ten prowadzi zmierzchowy oraz nocny tryb życia, na wiosnę oraz podczas jesieni aktywny jest w dzień. Lubią chować się w szczelinach pomiędzy kamieniami, w norach gryzoni. Charakterystycznym zachowaniem dla nich jest pocieranie od czasu do czasu brzucha pyskiem w celu pobudzenia wydzieliny gruczołów nosowych.

Pożywienie:  Malpolon żywi się jaszczurkami, wężami, myszami oraz ptakami. Młode żywią się większymi owadami. Swoje ofiary wąż goni bardzo szybko.  Zabijanie odbywa się poprzez osłabienie ofiary jadem lub duszenie. Mniejsze ofiary zostają połknięte żywcem.  Wąż ten jest niezwykle żarłoczny – duże osobniki potrafią zjeść jednorazowo nawet 20 dorosłych jaszczurek.

Rozmnażanie:  Gody Malpolona odbywają się w okresie kwiecień-czerwiec.  Samica składa w lipcu lub sierpniu od 4 do 20 jaj, które zostają umieszczone w liściach, w wilgotnej glebie lub w norach królików.  Wylęg młodych węży następuje po około dwóch, trzech miesiącach.

Wąż Gniewosz plamisty – Coronella austriaca

nazwa angielska:  smooth snake
nazwa niemiecka: schlingnatter
nazwa czeska: Uzovka hladka
nazwa hiszpańska: Culebra lisa europea
nazwa francuska: Coronelle lisse

Występowanie: Wąż ten występuje w niemal całej Europie za wyjątkiem Irlandii orazGniewosz plamisty południowo-zachodniej Hiszpanii, a także północnej części Anglii oraz Półwyspu Skandynawskiego. W Azji występowanie sięga aż Kazachstanu.  W Polsce podlega ochronie i występuje na obszarze całego kraju. Gniewosz plamisty zamieszkuje tereny suche, niekiedy kamieniste. Unikają lasów.

Wymiar i wygląd: Gniewosz plamisty w przypadku samców osiąga długość do 72 cm, w przypadku samic do 87. Samce wyróżnia rdzawobrązowy lub brązowy grzbiet, samice mają grzbiet ubawiony na szaro lub gliniasto szary.  Cechą charakterystyczną jest posiadanie na głowie trójkątnej lub podkowiastej plamy  w kolorze ciemnobrązowym. Posiadają także z boku głowy ciemnobrązowy pasek ciągnący się aż do tułowia. Przy środkowej linii grzbietu widoczne są dwa lub cztery rzędy mocno ciemnych plan, które układają się naprzemiennie. W przypadku niektórych osobników rzędy plam układają się w zygzak.  Przez to często są mylone ze żmijami. Rozróżnić je można poprzez okrągłe źrenice występujące u gniewosza.

Rozmnażanie: Pora godowa gniewosza przypada na kwiecień i maj.  Wąż jest jajorodny –  w momencie składania jaj zarodki, które są już odpowiednie rozwinięte uwalniają się z osłon jajowych i są w pełni samodzielne.  Składanie jaj przypada na sierpień oraz wrzesień. Liczba młodych jest dość zróżnicowana – od 4 aż do 19 sztuk. Mają one wielkość od 13 do 15 cm.  Ubarwienie małych jest mocno zbliżone do dorosłych osobników, jednak wzór występujący na ich ciele jest mocniej kontrastowy i zdecydowanie ciemniejszy.  Wspomniane smugi zauważalne u dorosłych nie występują u młodych osobników. Brzuch małego węża gniewosza jest przeważnie ceglastoczerwony.

Pożywienie: Głównym pokarmem są jaszczurki oraz małe gady.  Jednak w jego diecie znajdują się również myszy czy pisklęta.  Zdobycie pokarmu odbywa się przez złapanie ofiary poprzez obezwładnienie splotami ciała węża a później zjedzenie ofiary (połknięcie) żywej lub martwej.

Zachowanie: Gniewosz plamisty jest niejadowity, jednak jest wężem agresywnym.  Bardzo często kąsa.  Węże te są dość powolne, ale niezwykle gibkie. Gniewosz porusza sie przede wszystkim po ziemi, mimo, iż dobrze wspinają się na krzewy.  Są też dobrymi pływakami.  Gniewosz plamisty przywiązuje się do miejsca – jest spotykany na tych samych terenach, bez względu na pogodę. Wąż jest odporny na niską temperaturę – miejsca na zimę wybiera dopiero w październiku. Hibernacja odbywa się w norach ziemnych, a ich opuszczenie następuje już w marcu.

Zagrożenie dla tego gatunku stwarzają jeże, kuny, dziki, a także wiele gatunków ptaków. W miejscach zurbanizowanych młodym osobnikom Gniewosza plamistego zagrażają przede wszystkim szczury.

Wąż Eskulapa – E. longissima, Zamenis longissimus


nazwa angielska: Aesculapean Snake
nazwa czeska: Uzovka stromovἁ
nazwa francuska: Couleuvre d`Esculape
nazwa niemiecka: Ӓskulapnatter
nazwa hiszpańska: Culebra de Esculapio

 

Występowanie:
Wąż ten występuje na dużym obszarze południowo-zachodniej Francji oraz PirenejówEskulapa, spotykany jest również na Sycylii oraz niektórych wyspach Adriatyku. Występuje również w Alpach na wysokości 2000 m n.p.m. oraz w Polsce zwłaszcza na południowo-wschodniej części.

Spotykany w oddzielonych od siebie, mocno izolowanych koloniach, najliczniejsze odnotowano w Bieszczadach.  Najlepiej ten wąż czuje się w liściastych, podgórskich lasach oraz zaroślach.  Bardzo często jego  kryjówką są dziuple lub ruiny domów.

Żywienie: 
Podstawowym elementem diety są gryzonie oraz jaszczurki, często pokarmem są również ptaki- w szczególnie młode znalezione jeszcze w gniazdach.

Wymiar i wygląd:
Wąż tego gatunku jest jednolicie ubarwiony – oliwkowobrunatny lub brunatny. Posiada słomkowożółte plamy po bokach głowy oraz jasnożółty brzuch.  Eskulapa może osiągnąć długość do 2 metrów.  Jego ciało jest smukłe, bardzo gibkie oraz muskularne, posiada bardzo chwytny ogon.  Charakterystyczne dla tego gatunku jest posiadanie łusek grzbietowych o specyficznych wycięciach. Tarczki znajdujące się na brzuchu są spore oraz w pełni ruchome.  Wspomniane tarczki oraz chwytny ogon stanowią narządy lokomocji. Dla tego węża nie stanowi żadnego problemu wspinanie się na pnie, gałęzie czy też pionowe mury. Samce Eskulapa osiągają masę ciała do  750 g natomiast samice do ok. 500 g. Młode osobniki tego gatunku zaraz po wykluciu ważą 6-8g.

Długość życia:
Eskulapa żyje około 25-30 lat.

Zachowanie:
Polowania tego węża mają miejsce w dzień podczas słonecznej pogody. Swoją zdobycz unieruchamiają poprzez sploty ciała (identycznie zachowuje się Gniewosz).  W momencie zaskoczenia kiedy wąż znajduje się na drzewie nie podejmuje on prób ucieczki, oplata się on bardzo mocno wokół gałęzi.  W przypadku drażnienia węża przez człowieka zwierzę jest agresywne – rzuca się np. na rękę człowieka i mocno gryzie. Jednak zadawane przez niego rany nie są groźne.  Okres jesienno-zimowy przesypia przede wszystkim w dziuplach lub strychach opuszczonych domów. Wąż ten nie toleruje temperatur powyżej 27 stopni Celsjusza. W przypadku zbyt niskich lub nadmiernie wysokich temperatur wąż zapada w pewnego rodzaju hibernację.

Rozmnażanie:  
Gody odbywają się w maju lub w czerwcu . W tym gatunku samce walczą między sobą o samice. Wąż jest jajorodny. Samica składa około 5-8 jaj, które są otoczone skórzastą osłonką w zwałach już butwiejącego drewna lub próchniejących pniach.  Inkubacja jaj trwa około 8 tygodni.

Pożywienie:
Najczęstszym posiłkiem węża tego gatunku są myszy, małe ssaki, jaszczurki, pisklęta. Zjadają również jaja oraz małe węże.  Wąż ten nie należy do jadowitych, ofiarę swoją chwyta pyskiem i dusi poprzez owinięcie jej swoim ciałem. Następnie ofiara zostaje połknięta.

Gatunek ten znajduje się w Polsce pod ochroną.  Został wpisany do Polskiej Czerwonej Księgi Zwierząt w kategorii zagrożenia CR (krytycznie zagrożony gatunek).  W Polsce liczebność tego gatunku wynosi 80 osobników.