Archiwa tagu: ślimak

Ślinik Luzytański

 

Występowanie:  
Środowiskiem naturalnym jest Półwysep Iberyjski. Obecnie występuje w całej Zachodniejślimak luzytański Europie, w Islandii, Skandynawii, w Polsce oraz na Słowacji.  Spotykany jest także w USA.

Wygląd i wymiar: 
Nagi ślimak płucodyszny.   Dorosły ślinik może osiągnąć długość ciała od 6 do 15 centymetrów. Może on być różnie zabarwiony, jednak najczęściej występują w kolorze brązowym.

Zachowanie: 
Gatunek lądowy. Ślinik luzytański jest bardzo szkodliwy wobec upraw, zdarzają się również przypadki zjadania piskląt ptaków.  Ślinik wykazuje dużą genetyczną zmienność w kontekście wewnątrzgatunkowym.

Pożywienie:
Gatunek wszystkożerny – jego dietę stanowią przede wszystkim roślin, niekiedy także materia organiczna w trakcie rozkładu lub padlina.

Rozmnażanie:
Gatunek jest hermafrodytyczny, w ciągu okresy rozmnażania przypadającego na jesień może złożyć nawet do 400 jaj. Większość śliników ginie po ich złożeniu. Dojrzałość płciowa osiągana jest po pierwszym roku.

 

Ślimak Winniczek – Helix pomatia

Nazwa angielska: Roman snail (ślimak rzymski)
Nazwa niemiecka: Weinbergschnecke
Nazwa francuska: Escargot de Bourgogne (ślimak burgundzki)
Nazwa hiszpańska: Caracol romano
Nazwa czeska: Hlemýžď zahradní

 

Długość życia:
Przeważnie dożywają do ośmiu lat, w idealnych warunkach jest w stanie dożyć nawet 25-winniczek30 lat.

Występowanie:
Ślimak winniczek pochodzi z Europy Południowej oraz południowej części Europy Środkowej.  Obecnie gatunek ten można spotkać w całej Polsce. w Karpatach sięga do 1000 m n.p.m., w Alpach np. dochodzi aż do 2000 m n.p.m.  W Polsce gatunek spotykany w okresie od marca do października.  Zimują w kryjówkach znajdujących się pod kamieniami lub w pniach.

Wygląd i wymiar:
Ślimak określany jako największy z gatunków europejskich. Posiada kulistą muszlę z zauważalnymi 5 skrętami. Kolor muszli występuje od białej barwy aż do ciemnobrązowej. Muszla jest mocno paskowana. Ma ona średnicę około 5 centymetrów.  Ciało ślimaka winniczka jest żółto-szarawe.

Pożywienie:
Ślimak winniczek żywi się przede wszystkim zielonymi częściami roślin.  Żerowanie odbywa się nocą.  W hodowli ślimaka żywi się zieleniną: np. liśćmi sałaty, mniszka lekarskiego, pokrzywą, podbiałem.  Można również karmić go soczystymi owocami jak np. jabłka.  Obowiązkiem jest podawanie winniczkowi wapna w pożywieniu.

Rozmnażanie:
W środowisku naturalnym okres kopulacji trwa od maja do lipca.  Składanych jest około 40-50 jaj wielkości ziarnka grochu w specjalnie wydrążonych jamkach. Młode pojawiają się w przeciągu jednego miesiąca.  Małe ślimaki potrafią zjeść młodsze lub zjeść jaja. Dojrzałość płciowa ślimaka winniczka uzyskiwana jest po 3-4 latach życia.

Akwarium:
Dla grupy ślimaków, około 4 należy przygotować zbiornik o wymiarach 25x12x15 centymetrów. Oświetlenie na winniczka nie jest konieczne.  Akwarium nie wymaga również dogrzewania. Zimą należy ustawić zbiornik w chłodnym miejscu by pomóc ślimakom w zapadaniu w sen zimowy.  Od października należy akwarium wystawiać np. na balkon czy do ogrodu obniżając im temperaturę.  W okresie marzec-kwiecień  przebudzamy ślimaki wstawiając akwarium do cieplejszego miejsca. Należy utrzymywać wilgotność na poziomie około 70-80%.

 

 

Ślimak Świderek – Melanoides Tuberculata

 

Występowanie: 
Ślimak Świderek wywodzi się z Azji południowo-wschodniej, obecnie jednak jestślimak świderek spotykany na całym świecie, w miejscach gdzie panuje klimat tropikalny, subtropikalny lub umiarkowany.  Spotykany głównie w czystych wodach płynących, niekiedy stojących mających skaliste lub piaszczyste dno.  Gatunek ten jest mocno inwazyjny.

Wygląd i wymiar: 
Ślimak niewielkiej długości około 3 cm w chwili osiągnięcia dojrzałości.  Ma wydłużoną oraz stożkowatą muszlę. Ubarwiony na kolor oliwkowo beżowy z ciemnymi plamami. Na muszli występuje karbowanie na kilku segmentach z owalnym otworem na szczycie, który jest mocno zaostrzony.  Ciało ślimaka świderka jest w kolorze szarym. Ma bardzo krótką stopę, szeroką głowę względem ciała, a oczy świderka znajdują się na podstawie czułków.

Rozmnażanie: 
Ślimak świderek jest żyworodny, a rozmnażanie może się odbywać płciowo lub partenogenetycznie. Dojrzałość jak wspomniano osobniki świderka osiągają w wieku jednego roku i przy długości około 3 centymetrów. Rozmnażanie odbywa się na miękkim podłożu, gdzie następnie młode ukrywają się przez okres 4 miesięcy.  Świderki są w stanie urodzić nawet do 70 młodych. W momencie narodzin małe świderki mają od 1 do 2 mm długości.

Pożywienie:
Świderki zjadają rośliny oraz padlinę. Zjadają głównie glony, gnijące rośliny oraz resztki pożywienia dla ryb. W hodowli nie trzeba ich dodatkowo dokarmiać.

Zachowanie:
Świderki są w akwarium bardzo pożyteczne. Kopią w akwarium w taki sposób że nie szkodzą roślinom i nie przemieszczają elementów dekoracyjnych. Dzięki kopaniu współtworzą kanały, które sprzyjają wymianie gazowej np. poprawiając wzrost roślin. Ich umiejscowienie w akwarium świadczy o jakości wody.  W momencie kiedy z wodą w akwarium są jakieś problemy świderki zaczną przebywać blisko powierzchni wody.  Nie żywią się zdrowymi roślinami, zdarza im się jednak zjadać ikrę ryb. Ślimaki te są bardzo spokojne.  Ślimaki Świderki prowadzą nocny tryb życia, w dzień zakopane są w podłożu.

Ten gatunek ślimaka jest nosicielem pasożytów stanowiących przyczynę choroby zarówno u ludzi jak i u ryb.

 

 

 

Ślimak Helenka

 

Występowanie:
Ślimak spotykany Indonezji (Java), południowo wschodniej Azji, Tajlandii (prowincjahelenka Phitsanulok, Kaek River, wodospad Sakunothayan). Występuje w szybko płynących  rzekach lub w czystych rzekach z piaskowo-mułowym podłożem.

Wygląd i wymiar:
Ślimak Helenka wyróżnia się żółta skorupą na której widać wyraźne, ciemnobrązowe pasy.  Muszla ma osiowe żebra i jest w kształcie stożka.  Ciało ślimaka Heleny jest oliwkowo szare i ma zarysowane ciemniejsze plamki. Najczęściej poza skorupą widać jedynie głowę w kształcie trąbki, mającą od 8 do 10 mm długości. Na jej zakończeniu znajduje się otwór gębowy. Helena ma również czułki, na których bezpośrednio osadzone są oczy.  Gatunek ten ma mocno zbudowaną stopę dzięki czemu potrafi odpowiednio unieruchomić swoją ofiarę.

Rozmnażanie:
Ślimak Helena jest rozdzielnopłciowy. Liczne jaja składane są pojedynczo na łodygach liści lub na ściankach w akwarium. Jajko Heleny jest twarde, niegalaretowate, o wielkości zbliżonej do 1 mm.  Wyklucie się młodych następuje po upływie od 3 do 5 tygodni. Młode nie mają skorupy jak dorosłe osobniki, dopiero po upływie czasu wyciąga się ona w charakterystyczny rożek.

Zachowanie:
Helenka jest ślimakiem ruchliwym, aktywnym. Po podłożu porusza się niezwykle szybko. W celu upolowania swojej ofiary chowa sie w podłożu, wystawiając poza poziom jedynie trąbkę. W momencie zbliżenia się ofiary nagle wychodzi ona z kryjówki, wkładając mniejszą trąbkę do wnętrza swojej skorupy i pożera swoja ofiarę.

Akwarium:
Nie wymagana jest pokrywa w akwarium, gdyż ślimak nie wychodzi ze swojego zbiornika. Hodowla nie jest wymagająca, a rozmnażanie w hodowli bardzo łatwe.  Helena lubi wodę twardą lub średnio twardą. Najlepsza temperatura jest na poziomie między 22 a 30 stopni. Zalecane zagęszczenie ślimaków tego gatunku w akwarium to 1 ślimak na około 10 litrów w przypadku akwarium powyżej 30 litrów. Wyposażenie akwarium nie ma żadnego znaczenia. Dobrze jest mieć jednak podłoże z piasku lub drobnego żwiru aby ślimak mógł się w nim zakopywać.

 

 

Ślimak Afrykański

 

Ślimak wywodzący się ze ślimaków roślinożernych, lądowych z rodziny Achatinidae. Są tomin_slimak-afrykanski-na-dloni2 największe lądowe ślimaki świata.  W niektórych regionach ślimaki afrykańskie są zbierane w celu ich zjedzenia, są również hodowane jako zwierzę domowe.

Występowanie:
Środowiskiem naturalnym jest Afryka Środkowa.  Zamieszkuje tereny wilgotne, bogate w bujną roślinność.

Wygląd i wymiar:  
Mają muszle w jajowatym kształcie i osiągają rozmiary od 10 do 20 centymetrów. Ślimak afrykański waży do 0,5 kilograma.

Rozmnażanie:
Jaja ślimaka afrykańskiego wyglądają zupełnie jak jaja ptasie, mają do 2,5- 3 cm wielkości.

Najczęstszym przedstawicielem jest Achatina achatina, ale do ślimaków tych zalicza się także takie gatunki jak: Achatina albopicta, Achatina allisa, Achatina passargei, Achatina balteata, Achatina craveni, Achatina dammarensis, Achatina fulgurata, Achatina glutinosa, Achatina immaculata, Achatina iostoma. Achatina iredalei, Achatina monochromatica, Achatina mulanjensis, Achatina nyikaensis, Achatina panthera,  Achatina reticulata, Achatina schweinfurthi, Achatina zanzibarica,  Achatina schinziana , Achatina semisculpta, Achatina smithii, Achatina stuhlmanni, Achatina sylvatica, Achatina tavaresiana, Achatina tincta, Achatina tracheia, Achatina varicosa, Achatina variegata, Achatina vignoniana, Achatina weynsi, Achatina zebra.

Ampularia

 

Występowanie:
Gatunek występujący obecnie w Ameryce Południowej, Ameryce Północnej, na wyspachampularia Morza Karaibskiego. Niektóre gatunki Ampularii spotykane są również w Azji oraz w Afryce.

Wygląd i wymiar:
Ampularia jest dość podobna do winniczka. Ma stożkowatą, stosunkowo dużą musze o maksymalnym wymiarze 5 centymetrów. Ma muszli widać 5-6 skrętów, które są dość płasko osadzone.  Stopa Ampularii ma kolor biały lub beżowy (spotkano parę osobników z czarną stopą). Muszla tego ślimaka spotykana jest w kilku odmianach kolorystycznych: żółtym, niebieskim, białym lub brązowym.  Ampularia wyróżnia się posiadaniem wieczka, która w chwilach zagrożenia może całkowicie zakryć otwór wejściowy do muszli tego ślimaka.  Jeszcze jedna cecha wyróżnia tego ślimaka –  potrafi on oddychać w każdych warunkach, ma skrzela (znajdujące się po prawej stronie muszli) a także płuca (po lewej stronie muszli).  Oprócz tego ślimak ten ma także syfon oddechowy.  Syfon jest fałdem jamy płaszczowej, wyglądający jak cylinder, znajduje się po lewej stronie ciała ślimaka. Wystawiając syfon ponad powierzchnię wody ślimak może być cały czas całkowicie zanurzony.  Gatunek ten jest głuchy i bardzo słabo widzi.

Długość życia:
Przeważnie osobniki tego gatunku żyją od roku do czterech lat.

Pożywienie:  
Podstawowe pożywienie stanowią glony oraz obumarłe szczątki roślin. Żywi się także resztkami pokarmu dla ryb, czasem również ich odchodami. Ze względu na to jest to bardzo pożyteczny ślimak w akwariach. W akwarium należy ich dietę wzbogacić pokarmami roślinnymi w tabletkach.  Niekiedy dochodzi do erozji skorupy – należy niezwłocznie dodać do akwarium muszlę innego ślimaka lub podać kostkę wapna.

Akwarium: 
Z uwagi, iż Ampularia opuszcza akwarium należy je przykrywać. Poza zbiornikiem potrafi ona przetrwać do tygodnia czasu.  Pomiędzy  przykryciem akwarium a powierzchnią wody powinno być około 10 cm odstępu ze względu na fakt, iż Ampularia oddycha oraz rozmnaża się ponad powierzchnią. Planując hodowlę tego ślimaka należy przyjąć , iż na jednego osobnika powinno przypadać około 10 litrów wody.  Woda znajdująca się w akwarium powinna być filtrowana. Optymalna temperatura powinna znajdować się w przedziale 18-24 stopnie Celsjusza.  Jednak przy niższych temperaturach (18-19) ślimak ten jest mało aktywny.  Od temperatury zależy także długość życia oraz rozmnażanie. W temperaturze 18 stopni Ampularia dożyje 4 lat, ale nie będzie chciała się rozmnażać, przy 24 stopniach dożyje maksymalnie 1,5 roku natomiast będzie rozmnażać się dość często.

Rozmnażanie:
Ślimak rozdzielnopłciowy.  Dymorfizm płciowy nie jest zauważalny.  Chcąc zatem je rozmnożyć należy zakupić kilka sztuk, które samodzielnie dobiorą się w pary. Wykorzystując wspomniane 10 centymetrów między lustrem wody a przykrywą ślimak samica składa kładkę jajową. Jeśli nie mamy odpowiedniej wilgotności, należy kokon z jajami przenieść do inkubatora.  Po upływie 2 do 3 tygodni pojawiają się młode. Jeśli były w inkubatorze, przez kilka dni należy je tam pozostawić i dokarmiać jak dorosłe ślimaki.