Archiwa tagu: ropucha

Ropucha Zielona – Bufo viridis

nazwa angielska: Green toad
nazwa niemiecka: Wechselkröte
nazwa czeska: Ropucha zelená
nazwa francuska: Crapaud vert
nazwa hiszpańska: Sapo Verde

 

Występowanie: Gatunek spotykany na suchych łąkach, polach uprawnych, jednak możnaRopucha zielona ją zobaczyć także na terenach kamienistych i w środowisku ruderalnym.  W Polsce gatunek ten jest pospolity – występuje na całym nizinnym obszarze kraj, w górach spotkana do 800 m n.p.m.  W Alpach do 2000 m n.p.m. Ropucha zielona zamieszkuje Europę Środkową, Południową i Wschodnią, Afrykę Północną, Syrię, Irak, Iran. Zasięg występowania w Azji kończy się na Kazachstanie, Pakistanie, Mongolii, Tybecie i Himalajach.

Wygląd i wymiar: Długość samców dochodzi do 9 centymetrów, samic do 10 cm.  Na południowym obszarze Europy wielkość samicy może dochodzić nawet do 14 centymetrów. Ropucha ta ma tło grzbietu jasnopopielate, pokryte jest ono zielonymi plamami, które występują w różnym kształcie oraz w różnej wielkości.  Samce występują w jaśniejszych odcieniach niż samice. Na bokach tułowia szczyty brodawek są jaskrawoczerwone.

Ubarwienie tego gatunku jest mocno zbliżone do ropuchy paskówki. Jednak Ropucha Zielona nie posiada linii kręgowej.  Na podeszwowej powierzchni najdłuższego (IV) palca tylnich kończyn występuje jeden rząd modzeli stawowych.

Rozmnażanie: Okres godowy przypada na maj, jednak termin składania jaj uzależniony jest od temperatury wody oraz od opadów deszczu. Głos godowy samca przypomina trel kanarka.  Samica składa dwa sznury jaj, każdy o długości około czterech metrów.  Liczba złożonych jaj waha się w przedziale od 4000 do 10000.  Kijanki są całe czarne, osiągają długość około 5 centymetrów.  Przeobrażone osobniki mają od 1 do 1,5 centymetra.

Pożywienie:  Zjada głównie owady i pająki. Uwielbia komary, muchówki, ale zjada również  mięczaki.

Zachowanie: Gatunek ten zimuje na lądzie.   W okresie zimowania następuje odrętwienie (inaczej okres hibernacji), ropucha chowa się wtedy w różnych zakamarkach i przebywa tam od października do marca/kwietnia. Zaraz po przebudzeniu rozpoczyna okres godowy. W Polsce gatunek ten jest w pełni chroniony.

Ten gatunek Ropuchy jest najczęściej wchodzącym do zabudowań ludzkich ze wszystkich płazów Europy. Często można spotkać ropuchę zieloną nawet w centrach miast. Gatunek ten bardzo dobrze znosi zasolenie w temperaturze 25 °C wytrzymuje stężenia 19%  ( a niektóre osobniki nawet 23%). W niskim zasoleniu natomiast jego osocze jest hipertoniczne, w wysokim jednak staje się izotoniczne, za co odpowiada w 85% wzrost stężenia chlorku sodu, w małej części (około 5-10%) mocznika. Takie zmiany osocza pociągają za sobą modyfikacje stężeń również w innych płynach ustrojowych.

 

 

 

 

Ropucha Paskówka – Bufo calamita

nazwa angielska: Natterjack toad
nazwa niemiecka: Kreuzkröte
nazwa czeska: Ropucha krátkonohá
nazwa francuska: Crapaud calamite
nazwa hiszpańska: Sapo corredor

 

Występowanie: Gatunek ten zamieszkuje środkową wraz z zachodnią częścią Europy.Ropucha paskówka Ropucha Paskówka swoim występowaniem obejmuje Półwysep Iberyjski, Anglię i Irlandię, Francję, Szwajcarię, Holandię oraz Belgię, południową część Półwyspu Skandynawskiego oraz północno-zachodnią część Rosji. W Polsce nie jest częstym okazem, ale można go ją spotkać na terenie nizinnym całego kraju.

Wygląd i wymiar: Ropucha Paskówka jest najmniejszą ropuchą w Polsce – jej wielkość wynosi maksymalnie 8 centymetrów. Wyglądem zbliżona jest nieco do ropuchy zielonej.  Ma smukła sylwetkę, ale ciało jest jednocześnie dość szerokie i płaskie. Ma spłaszczoną głowę o niezwykle szerokim i mocno zaokrąglonym pysku.  Skóra tego gatunku jest ziarnista i dość cienka – ciągle wilgotna. Tylne kończyny Ropuchy Paskówki są krótkie, a błona miedzy palcami jest słabo rozwinięta. Za oczami posiada gruczoły zauszne tzw. parotydy, które są gruczołami jadowymi. Grzbiet ma kolor jasnego brązu oraz przebarwienia przechodzące w stronę szarości. Na powierzchni całego ciała widoczne są nieregularne, oliwkowozielone plamy. Mają one wyraźnie rozmyte kontury. Na grzbiecie od razu widać także kontrastową biało-kremową linię kręgową.  Brzuch Ropuchy jest dużo jaśniejszy – biały z paroma ciemnymi plamami.

Rozmnażanie: Gody tego gatunku odbywają się w kwietniu. Dochodzi do nich w zbiornikach wodnych do których odbywają się wędrówki z miejsc w których Ropuchy zimowały. Wymogiem jest, aby zbiorniki wodne były płytkie ze względu na szybkie nagrzewanie się wody (np. kałuże, stawy).  Samce wykorzystują nawoływanie melodyjnym odgłosem godowym.  Dźwięk ten jest doskonale słyszalny nawet z odległości kilometra.

Następnie samiec obejmuje wybraną samicę bardzo silnym uchwytem kończyn przednich. Zapłodnienie u ropuch paskówek jest zewnętrzne. Skrzek to dwa galaretowate, około dwumetrowe sznury. Ilość jaj waha się w przedziale 3 do 4 tysięcy. Przeobrażanie kijanek odbywa się po około dwóch miesiącach. Kijanki ropuchy paskówki należą do jednych z najmniejszych kijanek naszych płazów i mają długość 3-3,5cm. Kijanki są całe czarne, po stronie brzusznej są dużo jaśniejsze. Rozwój trwa od 42 do 49 dni, po przeobrażeniu małe ropuszki mają długość około 1cm.

Pożywienie: Owady, pająki, dżdżownice i ślimaki.

Gatunek ten jest bardzo rzadko spotykany dlatego wszystkie miejsca jej występowania objęte są ochroną. Dotyczy to również miejsc gdzie odbywają się ich gody. Zaleca się także wdrożenie programu jej re introdukcji, zachowywanie różnorodności terenu oraz poprawienie gospodarki melioracyjnej. Dobrym rozwiązaniem jest także budowanie tzw. korytarzy ekologicznych wpływających m.in. na bezpieczne wędrówki ropuchy. W Polsce ropucha paskówka podlega ścisłej ochronie gatunkowej.

 

Ropucha Szara – Bufo Bufo

nazwa angielska: Common toad
nazwa niemiecka: Erdkröte
nazwa czeska: Ropucha obecná
nazwa francuska: Crapaud commun, crapaud vulgaire
nazwa hiszpańska: Sapo común

 

Gatunek płaza z rodziny ropuchowatych.

Występowanie:  Ropucha Szara występuje głównie w wilgotnych lasach liściastych iRopucha szara mieszanych. Można je spotkać również na łąkach, w sadach czy na polach uprawnych.  W Polsce gatunek ten jest bardzo pospolity.  Zamieszkuje całą Europę. W górach Azji można ją spotkać na wysokości do 3000 m n.p.m.

Wygląd i wymiar: Samce osiągają długość do 10 centymetrów, samice natomiast do 13 centymetrów. Zdarzają się również samice sięgające aż 20 cm. Ropucha Szara jest największym europejskim płazem bezogonowym.  Wyróżnia go ubarwienie brązowe w różnych odcieniach z licznymi, małymi  ciemnobrązowymi plamami.   Widoczne są brodawki,  w których znajdują się gruczoły jadowe. Skóra Ropuchy Szarej jest sucha i szorstka. Bardzo mocno rozwinięte są u tego gatunku gruczoły przyuszne. Na spodniej części najdłuższego palca tylnych kończyn występują dwa rzędy modzeli stawowych.

Zachowanie: Ropucha Szara zimuje na lądzie. Zwierze to zimuje między październikiem-listopadem a lutym-marcem. Poza czasem w którym mają miejsce gody prowadzi aktywny tryb życia. Aktywność przypada na noc oraz zmierzch. Ropucha Szara porusza się poprzez krótkie, lecz dość ociężałe skoki. W momencie gdy zwierze poczuje się zagrożone staje na wszystkich czterech kończynach wyprostowana. Ropucha Szara jest gatunkiem, który ze wszystkich polskich płazów  najszybciej  zaczyna wiosenne wędrówki.  Bardzo mocno przywiązuje się również do konkretnego zbiornika wodnego, do którego potrafi wrócić  nawet z odległości paru kilometrów. Pierwsze wracają do zbiornika samce i przebywają tam nawet przez miesiąc.  Przez okres ten samice również tam docierają jednak jedynie na 3-5 dni  i składają skrzek.

Rozmnażanie: Okres pory godowej samców przypomina ciche skomlenie psa. Samice składają po dwa sznury jaj, każdy o długości 4,5 metra. Liczba zniesionych przez ropuchę szarą jaj wynosi od 3000 do około 10000 sztuk. Kijanki tego gatunku są całe czarne. Ich długość wynosi około 3mm.  Taka wielkość czyni z tych kijanek najmniejsze ze wszystkich europejskich gatunków płazów bezogonowych.

Pożywienie: Najczęściej ropucha szara  w swojej diecie ma owady, ślimaki, dżdżownice, wije, pająki, małe płazy oraz drobne jaszczurki oraz węże i myszy polne

Gatunek ten jest bardzo pożyteczny – zjada bardzo dużą ilość rozmaitych owadów oraz ślimaków, które zagrażają uprawom.

Największe zagrożenie dla Ropuchy Szarej stanowi zanikanie oraz niszczenie naturalnych siedlisk. Bardzo często zdarza się, że w czasie wędrówki Ropuchy wpadają pod samochód.  Zagrożeniem dla tego gatunku są także środki ochrony roślin.