Archiwa tagu: płazy

Odmieniec jaskiniowy-  Proteus anguinus

 

Występowanie:  
Odmieniec jaskiniowy występuje w podziemnych grotach Jugosławii.  Płaz niezwykleOdmieniec jaskiniowy rzadki, podlegający całkowitej ochronie.

Wymiar i wygląd:
Odmieniec jaskiniowy osiąga długość do 30 centymetrów. Jest to gatunek tzw. neoteniczny, nie przechodzi on przez metamorfozy. Masa ciała wynosi 15-20 g.  Całe życie wyposażony jest w trzy pary skrzeli zewnętrznych.  Posiada parzyste, gładkościenne worki płucne, które jednak nie działają. Na skutek tego po wyciągnięciu z wody po krótkim czasie ginie.  Głowa odmieńca jaskiniowego jest  silnie wydłużona, jego pysk jest spłaszczony, tępo ścięty. Tułów natomiast jest nieproporcjonalnie długi oraz wałkowaty. Ogon odmieńca jest krótki i spłaszczony z boku.  Odnóża tego gatunku są słabo rozwinięte, a także krótkie i cienkie.  W przednich kończynach mają trzy place, w tylnich dwa. Oczy szczątkowe oraz zarośnięte skóra prześwitują w postaci ciemnych punktów.  Odmieniec ubarwiony jest na jasnoróżowo lub jasnożółtawo. Skrzela tego gatunku mają krwistoczerwony kolor.

Zachowanie:
Odmieniec jaskiniowy żyje wyłącznie w podziemnych, zimnych oraz czystych i bogatych w wapń wodach gór krasowych, które płyną w jaskiniach, korytach podziemnych rzek. Występują w wodach, których temperatura wynosi od 6 do 15 stopni Celsjusza.  Poza grotami spotykana jest wyłącznie przypadkowo. W przypadku kontaktu odmieńca z promieniami światła wzrasta u zwierzęcia poziom stresu oraz natychmiastowo próbuje on uciekać.  Wynika to z dużej wrażliwości całego ciała na promienie światła. Płazy te są zwierzętami społecznymi – przeważnie gromadzą się one pod kamieniami i w szczelinach.

Długość życia:
Odmieniec jaskiniowy jest gatunkiem niezwykle długowiecznym , zwłaszcza w kontekście jego niewielkich rozmiarów – przeciętna długość życia wynosi u tego gatunku aż 68,5 roku, a przewidywana maksymalna długość życia może przekraczać nawet sto lat.

Pożywienie:
Zwierze to żywi się rozmaitymi skorupiakami oraz robakami.  Jest to gatunek bardzo odporny na brak pożywienia – może bez niego żyć nawet parę miesięcy.

Rozmnażanie: 
W warunkach naturalnych przy temperaturze około 15 stopni samica rodzi 2 larwy mające długość od 9 do 12 mm.  W warunkach hodowlanych przy temperaturze około 20 stopni samica składa od 12 do 80 jaj. Ich rozwój trwa około 90 dni. Świeżo wylęgłe młode mierzą od 20 do 22 mm. Ich forma przypomina formę osobników dorosłych. W warunkach hodowlanych gody odmieńca odbywają się  gdy w akwarium jest zimna woda przepływająca oraz zostaną w zbiorniku umieszczone okruchy wapiennych skał.  W hodowli jaja mogą być składane nawet w temperaturze niższej niż 12 stopni. Jajami opiekuje się samiec, po ich złożeniu przyklejane są do powierzchni kamieni. Zapłodnienie jaj odbywa się wewnętrznie.  Dojrzałość płciowa młodych osiągana jest po upływie 12-14 lat.

 

Traszka Zwyczajna –  Triturus vulgaris

nazwa angielska: Smooth newt
nazwa niemiecka: Teichmolch
nazwa czeska: Čolek obecný

 

Występowanie:
Traszka Zwyczajna zamieszkuje środowiska ekologiczne, na terenach nizinnych orazTraszka zwyczajna górskich.  Występuje w północnej, środkowej i wschodniej Europie, w Azji sięga do linii łączącej Tomsk na północy oraz jezioro Bałchasz na południu.  Traszka ta zasiedla uprawy, lasy, zarośla, ogrody, parki, zwykle w odległości nie dalej jak 500 m od zbiornika wody.

Wygląd i wymiar:
Długość samców u tego gatunku traszki wynosi do około 11 centymetrów, u samic do 10. Masa ciała wynosi od 0,9g do 4,6 g . Ubarwienie grzbietu ma w kolorze brązowym lub oliwkowobrązowym.  Brzuszna powierzchnia ciała jest czerwona lub pomarańczowa, jest też plamista. Na głowie znajdują się trzy bruzdy, które zbiegają się w okolicy nozdrzy. Parotydy u tego gatunku nie występują. Kończyny traszki zwyczajnej są drobne, cienkie, kończyny z palcami bez błon pływnych oraz modzeli.

Rozmnażanie:
U godujących osobników istnieje dymorfizm płciowy: samce odznaczają się wysokim, regularnie falisto ząbkowanym grzebieniem godowym, który jest nieprzerwany nad nasada ogona. Ubarwienie jest ciemnobrązowe , ma brzuch karminowoczerwony.  Traszka Zwyczajna ma na nim czarne, duże plamy. U samic skórny fałd grzbietowy jest niski i gładki, grzbiet ubarwiony na kolor gliniastobrązowy, natomiast brzuch  kremowożółty.  U wielu osobników płci żeńskiej na grzebiecie ciągną się dwie ciemnobrązowe linie.  Gody odbywają się w różnych stawach, rowach wypełnionych wodą oraz wiejskich stawkach.  Samiec traszki zwyczajnej odbywa skomplikowane zaloty – polegają na wachlowaniu ogonem, poruszaniu się do przodu i do tyłu. Składane są pakiety spermatoforów, które samica pobiera wargami kloakalnymi.   Samica składa około 200 jaj, każde z nich zawijane jest w liść roślin.  Gatunek ten najszybciej ze wszystkich płazów odbywa gody – może rozpoczynać je w temperaturze nawet od 3 do 6 stopni Celsjusza. Składanie jaj odbywa się w temperaturze 10 stopni.  Składanie ich odbywa się w kwietniu oraz maju.

Pożywienie: 
Traszka ta zjada w wodzie larwy owadów, skorupiaki, kijanki, skrzek, na lądzie zjada bezkręgowce.

Zachowanie:
Zimowanie odbywa się na lądzie, z reguły gromadnie. Niekiedy skupiska liczą nawet do setek okazów. Niektóre gatunki zimują w wodzie. Przeważnie spotykane są na  nizinach, na pogórzu, przeważnie do wysokości 600 m n.p.m.  Gatunek traszki zwyczajnej uznawany jest za pospolity.

 Gatunek ten nie jest zagrożony wymarciem.  W Czerwonej Księdze Gatunków Zagrożonych gatunek ten ma status LC. W Polsce traszka zwyczajna znajduje się pod całkowitą ochroną prawną.

Traszka Górska – Triturus alpestris

nazwa angielska: Alpine Newt
nazwa niemiecka: Bergmolch, Alpenmolch
nazwa czeska: Čolek horský
nazwa francuska: Triton alpestre
nazwa hiszpańska: Tritón Alpino

 

Występowanie:
Traszka Górska żyje przede wszystkim w górach, gdzie sięga nawet do 2500 m n.p.m.Traszka górska Zdarzają się osobniki dochodzące nawet do 3000 m n.p.m.  Izolowane stanowiska traszki górskiej położone są również na obszarach nizinnych w graniach wysokości 100 do 200 m n.p.m. Ten gatunek występuje w środkowej Europie, od wschodniej Francji do Ukrainy. Rdzennym miejscem występowania są Alp, Sudety oraz Karpaty. Obszar ich występowania znajduje się w pobliżu wody, najlepiej w zbiornikach, w których nie ma dużo ryb.

Długość życia:
Maksymalny okres życia Traszki Górskiej wynosi 22 lata.

Wymiar i wygląd:  
Samce tego gatunku dorastają do 11 centymetrów, samice natomiast do 12 centymetrów.  Traszka górska ma grzbiet jednolicie czarny lub ciemnopopielaty. Na brzusznej powierzchni ciała ma ubarwienie jaskrawopomarańczowe. Nie widać tam  żadnych plam.  W okresie godowym ubarwienie zmienia się, szczególnie u samców. Najważniejszą zmianą jest pojawienie się  niskiego, posiadającego gładkie krawędzie fałdu skórnego.  Jest on nie przerywany  nasadą ogona. Ubarwienie jego jest siarkowożółte i znajduje się na nim pojedynczy rząd czarnych plam. Na całej powierzchni grzbietowej tworzą się niebieskie, bardzo nieregularne plamy , które błyszczą się na srebrzysty kolor. U samic fałd grzbietowy się nie tworzy. Jednak niebieska plamistość występuje również u samicy. Ogon traszka ta ma spłaszczony po bokach, niski, z tyłu ostro zakończony i wyraźnie krótszy od reszty ciała. Głowa Traszki Górskiej jest płaska i szeroka, na powierzchni grzbietowej gładka, pysk ma zaokrąglony. Traszka Górska ma krótkie kończyny , które są dobrze wykształcone i dobrze umięśnione. Palce u stóp są krótkie. Na powierzchni stóp występują modzele.

Zachowanie:
Traszka Górska prowadzi lądowy tryb życia i jest aktywna w nocy.  W czasie dnia pojawia się jedynie w przypadku pojawienie się deszczu.  Gatunek ten zimuje na lądzie.

Rozmnażanie:
Pora godowa odbywana jest przez tego gatunek w maju oraz w czerwcu w małych zbiornikach wody stojącej, mogą to być nawet rozlewiska wody deszczowej na łąkach. Proces godowy odbywa się poprzez toki samców. Następnym etapem jest złożenie jaj przez samicę. Jaja składane są pojedynczo i zawijane są w liście roślin wodnych. W sezonie godowym samica składa około 150 sztuk jaj. Larwy wykluwają się po upływie 8-20 dni. Dojrzałość płciową traszki górskie spotykane wysoko w górach mogą osiągać nawet dopiero po 10 latach.

Pożywienie:
W środowisku wodnym traszka ta zjada larwy owadów, skorupiaki, jaja innych płazów. Na lądzie pożywienie stanowią ślimaki, pajęczaki, dżdżownice i owady. Larwy tej traszki żywią się planktonem zwierzęcym.

Traszka Grzebieniasta – Triturus cristatus

nazwa angielska: Great crested newt, northern crested newt
nazwa niemiecka: Nördliche Kammmolch
nazwa czeska: Čolek velký
nazwa francuska: Triton crêté

 

Występowanie:
Spotykana głównie na nizinach.  W Polsce granicą jej zasięgu jest 700 m n.p.m. i spotykanaTraszka grzebieniasta jest w Karpatach.  W innych krajach Europy przekracza wysokość nawet 2000 mm n.p.m.  Ze wszystkich gatunków traszek europejskich ta zdecydowanie ma największych zasięg geograficzny.  Występuje od północno-wschodniej Francji do Uralu. Na Półwyspie Skandynawskim północna granica poziomego zasięgu dochodzi nawet do 67 °N.

Wymiar i wygląd:
Długość samca dochodzi do 16 centymetrów, samicy natomiast do około 17.   Masa ciała wynosi 7,6-10,6 g . Grzbiet traszki grzebieniastej jest jednolicie czarny lub ciemnobrązowy.  Zarysowane są także słabo wyraźne plamki. Część brzuszna w kolorze siarkowożółtym pokryta jest także nieregularnymi, czarnymi plamami.  W czasie życia lądowego między ubarwieniem samicy a samca nie występują żadne różnice.  W okresie godowym u samców pojawia się wysoki na kilkanaście milimetrów fał skórny , inaczej nazywany grzebieniem. Skraj grzebienia jest głęboko i dość nieregularnie powycinany, nad nasadą ogona natomiast występuję przerwa. Po zakończeniu procesu godowego grzebień zanika, jednak nie zupełnie i jest elementem pozwalającym na rozróżnienie płci. Dodatkowo u samców na bokach płetwy pojawiają się błękitne smugi posiadające dodatkowo perłowy połysk.  U samicy fałd skórny w ogóle nie występuje. Zarówno szczęka i żuchwa są uzębione, jednak zęby podniebienne układają się w dwa równoległe rzędy. Kończyny są silnie umięśnione i zakończone długimi palcami.  Przednie łapy zakończone są czterema palcami, tylne – pięcioma. Palce pokrywa czarne i żółte prążkowanie.

Rozmnażanie:
Pora godowa odbywa się przeważnie w większych stawach, które są bogato zarośnięte roślinnością wodną.  Jaja składane są w maju, niekiedy z początkiem czerwca – liczba złożonych jaj to przeważnie około 300 sztuk.

Zachowanie:
Traszka Grzebieniasta prowadzi głównie wodny tryb życia. Część osobników po godach pozostaje w wodzie aż do później jesieni.  Na lądzie gatunek ten jest aktywny w nocy, w dzień aktywny jest jedynie po deszczu. W dzień ukrywa się pod gałęziami, liśćmi oraz kamieniami, traszka grzebieniasta żeruje na lądzie o zmroku. W wodzie jest aktywna w dzień i w nocy. Zimowanie odbywa się na lądzie, bardzo często zimowanie to jest gromadne. Ten gatunek źle znosi zmiany w środowisku.

Pożywienie:
Podstawą diety są: skorupiaki, owady i ich larwy, pająki, małe traszki, pijawki, dżdżownice.

Gatunek ten nie jest zagrożony wymarciem. Gatunek ma status LC w Czerwonej Księdze Gatunków Zagrożonych. W Polsce traszka grzebieniasta znajduje się pod ścisłą ochroną.

Traszka Marmurkowa – Triturus marmoratus

 

Występowanie:
Traszka Marmurkowa występuje na południu Europy, wyłącznie w Hiszpanii oraz Francji.Traszka marmurkowa

Wymiar i wygląd:
Gatunek przeważnie dorasta do około 14 centymetrów, jednak zdarzają się osobniki osiągające długość 16 centymetrów. W czasie lądowego życia grzbiet traszki jest oliwkowozielony z różnej wielkości ciemnozielonymi lub brązowymi plamami. Brzuch u tej traszki może być szary, rdzawy lub brązowy. Jego również pokrywają czarne plamy, ale także jasne punkty.

Rozmnażanie:
W czasie godów, osobniki godujące, zwłaszcza samce mają imponująca szatę godową. Grzbiet samca jest wtedy jaskrawozielony a plamy na nim stają się intensywniej czarne, zmieniające się w deseń marmurkowy. Dodatkowo na grzbiecie u samców pojawia się fałd skórny o gładkiej krawędzi, który nie jest przerywany nad nasada ogona. Na żółtozielonym tle wspomnianego fałdu znajdują się ułożone naprzemiennie białe oraz czarne plamy. Z boku ogona występują jasne smugi, mieniące się srebrzyście.  Ten gatunek uznaje się za jeden z najpiękniejszych ze wszystkich traszek właśnie w trakcie trwania godów.  Samice nie posiadają fałdu skórnego w trakcie godów, a ich barwy są zdecydowanie mniej  intensywne niż u płci przeciwnej.  Samice wyróżnia wąska, żółta wstęga na środku grzbietu.  Proces godowy odbywa się w nizinnych zbiornikach wody stojącej. Gody trwają od marca do maja. Samica składa około 200 jaj.  Po zakończeniu okresu godowego część traszek wychodzi na ląd, część z nich jednak nadal pozostaje w wodzie.

Zachowanie:
Traszka Marmurkowa zimuje na lądzie. Jest gatunkiem typowo nizinnym, nie przekracza wysokości powyżej 400 m n.p.m.

Terrarium:
Terrarium powinno mieć minimum  80x35x35, należy nalać minimalnie 20 cm wody, temperatura maksymalna w terrarium powinna wynosić 22’C. Nie trzeba dodatkowo dogrzewać terrarium. Traszka potrafi się bardzo dobrze wspinać, dlatego jej lokum powinno być dobrze zabezpieczone.

Pożywienie:
W hodowli dobrym pokarmem jest mrożona ochotka. Dieta jednak powinna być dość urozmaicona dlatego warto dołożyć do niej dżdżownice, świerszcze, larwy moli czy muszki owocowe. Dorosłe osobniki karmi się raz na 2-3 dni, młode natomiast mniejszymi porcjami należy karmić codziennie.

 

 

Żebrowiec Waltla –  Salamandra Waltla  – Pleurodeles waltl

 

 

Nazwa ” żebrowiec” związana jest z widocznymi na ciele płaza pomarańczowymi brodawkami, przez które wyczuwa się zakończenia żeber.

Występowanie: 
Naturalnym środowiskiem Żebrowca Waltla są zarośnięte, wolno płynące rzeki naŻebrowiec waltla Półwyspie Iberyjskim.  Spotykany jest również na niektórych terenach Maroka. Wyróżnikiem tego gatunku jest dobre przystosowanie do wody lekko zasolonej co jest niespotykane u płazów.

Wymiar i wygląd:
W środowisku naturalnym jest to największy płaz ogoniasty w Europie – długość do 25 cm. Długość ciała osobników hodowlanych dochodzi do 20 centymetrów. Salamandra ta jest dość masywną, dobrze zbudowaną traszką, Wyróżnia ją duża, spłaszczona głowa. Tułów Żebrowca jest walcowaty, ogon tego płaza osiąga długość reszty ciała. Dzięki spłaszczeniu ogona na bokach zwierze to może bardzo  sprawnie poruszać się pod wodą. Żebrowiec powiada małe oczy, które są skierowane ku górze.  Na bokach widać od siedmiu do dziesięciu jaskrawo ubarwionych punktów, w kolorze pomarańczowym lub ceglastym, które wyznaczają linię zakończeń żeber. Niekiedy zdarza się, iż w trakcie odczuwania mocnego zagrożenia żebra traszki przebijają się przez skórę raniąc napastnika. Grzbiet Żebrowca jest oliwkowy lub szary, widoczne są na nim również ciemniejsze plamki. Spodnie część, brzuch, jest nieco jaśniejsza. Salamandrę Waltla wyróżnia też zakończenie palców na kolor żółty.

Terrarium:
By hodować Żebrowca Waltla należy zapewnić zwierzęciu odpowiednie warunki. Minimalny wymiar  terrarium dla dwóch osobników tego gatunku wynosi 40×60 centymetrów. Woda w terrarium powinna znajdować się w przedziale 15 -21 °C. W terrarium powinna się znaleźć także miejsce z częścią lądową. Płaz ten potrzebuje również kryjówek. Niezbędne jest częste podmienianie wody oraz korzystanie z dostępnych preparatów polepszających środowisko wodne.  W terrarium wskazana jest także filtracja wody wynikająca ze złego tolerowania azotanów przez Żebrowce. W terrarium nie powinno się łączyć tej traszki z rybami – mniejsze ryby zostaną szybko zjedzone, natomiast większe wpływają na stresowanie płaza.

Pożywienie:
Świerszcze, muchy, drobne rybki, ślimaki, ochotka. Nie stwarza problemu przy karmieniu martwym pokarmem. Ten gatunek dobrze czuje się w przypadku karmienia zróżnicowanym pokarmem, dlatego do diety można dodać  szklarkę czy stonogi.

Zachowanie: 
Ten gatunek Salamandry prowadzi w środowisku naturalnym nocny tryb życia. W hodowli kiedy przyzwyczaimy zwierzę do dziennego karmienia będzie ono aktywne w ciągu dnia. Ten płaz jest łatwy w hodowli i bardzo odporny. Polecany jest dla początkujących terrarystów.

 

 

Salamandra Czarna – Salamandra Atra

 

nazwa angielska: Alpine Salamander, Golden Salamander
nazwa niemiecka: Alpensalamander
nazwa francuska: Salamandre noire, salamandre alpestre, salamandre de montagne

 

Salamandra czarna zaliczana jest  do rodzaju Salamandra.  Istnieją obecnie cztery jejSalamandra czarna podgatunki: S. atra atra, S. atra aurorae, S. atra prenjensis (niekiedu podgatunek ten uznawany jest za niepewny), S. atra pasubiensis - stosunkowo nowy podgatunek opisany w roku 2005.  Do tej pory spotkano jedynie 12  osobników.

Występowanie:  
Salamandra czarna jest płazem typowo górskim, żyje na wysokości od 700 do 3000 m n.p.m. Spotyka się ją w cienistych lasach, na wilgotnych łąkach czy również na terenach kamienistych. Występowanie ogranicza się do Alp oraz wysokich gór w zachodniej części Półwyspu Bałkańskiego. Obecność Salamandry Czarnej odnotowano w takich państwach jak: Albania, Austria, Bośnia i Hercegowina,  Chorwacja,  Czarnogóra,  Francja, Liechtenstein,  Niemcy,  Serbia,  Słowenia,   Szwajcaria,  Włochy.

Wygląd i wymiar:
Przeważnie długość u tego gatunku waha się od 10 do 13 centymetrów, jednak spotykane były osobniki mierzące 16 centymetrów.   Salamandra czarna ma gładką skórę, mocno błyszczącą, jednak jej gruczoły jadowe są słabo rozwinięte.  Słabe są również gruczoły przyuszne. Zarówno na czarnym grzbiecie i czarnym brzuchu nie występują ślady plamistości. Owalna głowa liczy 11,7 mm długości, 10,0 mm szerokości i 4,6 m wysokości. Średnica oka natomiast wynosi 2,4 mm. Szczęka mierzy 7,6 mm. Kończyny u tego gatunku Salamandry są dobrze zbudowane. Dłonie mierzą około 6,3mm natomiast stopy około 8 mm. Różnią się one od siebie liczbą palców: przednie kończą się czterema, tylne  natomiast pięcioma niezbyt długimi palcami. Samiec jest smuklejszy od płci przeciwnej.

Długość życia:
Maksymalna długość życia wynosi 10 lat.

Zachowanie:
Ten gatunek Salamandry jest żyworodny, jego tryb życia jest lądowy. Sen zimowy może trwać nawet 8 miesięcy.

Rozmnażanie:
Okres godowy przypada na lato. Ciąża trwa około dwóch lat, jednak u samic zamieszkujących tereny górskie znajdujące się powyżej 1700 m n.p.m. ciąża może trwać nawet do trzech lat.  Larwy rozwijają się w jajowodach matki. W okresie wiosennym samica rodzi od dwóch do czterech młodych, które mają długość około 4 centymetrów.  Młode są już zupełnie przeobrażone. Wybiórczo zdarzają się przypadki, kiedy młode ma jeszcze skrzela.  Samica przeważnie rodzi młode co kilka lat. Matka nie opiekuje się swoim potomstwem, pozostawiając je własnemu losowi.

Pożywienie:
Ta salamandra zjada bezkręgowce takie jak: pająki, owady, dżdżownice i ślimaki.

Gatunek ten nie jest zagrożony wymarciem. Ma status LC w Czerwonej Księdze Gatunków Zagrożonych.

Salamandra plamista – Salamandra Salamandra

nazwa angielska: Common Fire Salamander, Fire Salamander
nazwa niemiecka: Feuersalamander
nazwa czeska: Mlok skvrnitý
nazwa francuska: Salamandre tachetée
nazwa hiszpańska: Salamandra Común

 

Występowanie:
Gatunek Salamandry plamistej zamieszkuje głównie górskie, cieniste lasySalamandra plamista charakteryzujące się wilgotnym podłożem. W okolicy ich przebywania są zazwyczaj potoki.  W Polsce można spotkać ją w Sudetach oraz Karpatach  na wysokościach od 300 do 1087 m n.p.m.  Występują też w Tatrach oraz na Babiej Górze. Zasięg geograficzny poziomy  obejmuje zachodnią, środkową oraz południową Europę, Azję Mniejsza i północną Afrykę.

Wygląd i wymiar:
Samce salamandry plamistej dorastają do około 22 centymetrów.  Samice natomiast mogą osiągnąć 24 centymetry.  Na obszarach południowej Europy oraz w północnej Afryce spotykano również osobniki osiągające długość nawet 32 centymetrów.  Ten gatunek salamandry uznaje się za największy europejski płaz ogoniasty. Ubarwienie obu płci jest do siebie mocno zbliżone.  Gatunek ten ma czarny grzbiet a na nim jaskrawożółte plamy. Są one różnej wielkości oraz występują w różnych kształtach.  Takie konkretnie ubarwienie salamandry ma działać  odstraszająco. Salamandra plamista ma również silnie rozwinięte gruczoły przyuszne.

Długość życia:
Maksymalnie gatunek ten dożywa 20 lat.

Zachowanie:
Salamandra Plamista jest zwierzęciem lądowym, prowadzi ona głównie nocny tryb życia. Salamandra jest gatunkiem jajożyworodnym.  W czasie podeszczowym wychodzi z ukrycia, nawet w ciągu dnia i zaczyna żerować.  Salamandra ta porusza się dość powoli i ociężale.  Uznaje się ją nawet za najbardziej ociężały gatunek z płazów europejskich. Zimowanie odbywa się na lądzie w ziemnych kryjówkach. Zdarza się, że gatunek ten zimuje gromadnie.

Rozmnażanie:
Gody odbywają się na lądzie.  Okres zimowy trwa wiosną po śnie zimowym.  Samiec wciska się pod partnerkę, mocno trzyma ją nogami, unosi ją na swoim grzbiecie. Samiec wydziela wtedy spermatofory (skupienia plemników),  samica zbiera je poprzez  wargi kloakalne. Zapładnianie jaj odbywa się w jajowodach.

Samice wchodzą do wody zimnych, górskich strumieni  w celu urodzenia larw.  Jedna samica może urodzić około 40 sztuk, chociaż niekiedy zdarza się również rodzenie nawet 80 sztuk.  Rozwój larw trwa około trzech miesięcy, a ich przemiana następuje w lipcu oraz w sierpniu.  Długość nowo przeobrażonych osobników wynosi od 50 do 75 mm.

Pożywienie:
Zjada ślimaki, dżdżownice, owady, wije, chrząszcze.

Gatunek ten nie jest zagrożony wymarciem. Ma status LC w Czerwonej Księdze Gatunków Zagrożonych. Salamandra plamista jest pod całkowitą ochroną gatunkową w naszym kraju.

Dawniej, w ludowych przesądach istniało przekonanie, że Salamandra jest odporna na ogień, a nawet że potrafiła ona gasić pożary.  Istnieją również historie, iż alchemicy używali Salamandry Plamistej do pozyskiwania złota. W terrarium w hodowlach gatunek ten jest karmiony głównie nagimi ślimakami, jednak hodowania salamander posiada duże ograniczenia prawne.

 

 

Aksolot – ambystoma meksykańska (Ambystoma mexicanum)

angielska: Axolotl
niemiecka: Axolotl
czeska: Axolotl mexický, vodní dráček
hiszpańska: Ajolote

Występowanie:
W środowisku naturalnym występują jedynie w stanie larwalnym i wyłącznie na terenieAksolot Meksyku.  Spotkać je można w dwóch dużych jeziorach  w Xochimilco oraz Chalco.

Wygląd i wymiar:
Osobniki osiągają długość od 15 do 29 centymetrów.  Aksolotl wyposażony jest w dobrze rozwinięte trzy pary skrzeli zewnętrznych, odnóża  oraz bocznie spłaszczoną i dość wysoką płetwę ogonową.  Gatunek występujący w dwóch odmianach kolorystycznych. Osobniki żyjące w środowisku naturalnym mają ubarwienie grzbietu czarne, ciemnopopielate lub brązowe, mają także liczne czarne i małe plamki układające się w deseń marmurkowy. W warunkach hodowlanych natomiast obok tych, które mają naturalne ubarwienie są osobniki albinotyczne, które są jednolicie bladoróżowe lub białawe co jest cechą dziedziczną.

Rozmnażanie:
W okresie wiosennym samica  składa około tysiąca jaj w postaci galaretowatych kłębów, które wyglądem zbliżone są do  skrzeku żab.

Zachowanie:
Aksolotl jest gatunkiem drapieżnym oraz żarłocznym.  Bardzo dobrze przyzwyczaja się do życia w hodowli .  W przypadku dłużej trwającego głodu Aksolotl zaczyna być agresywny. Osobniki zaczynają się wzajemnie atakować i dochodzi nawet do wzajemnego odgryzania sobie kończyn oraz końców płetw ogonowych.

Pożywienie:
Najczęstszym pożywieniem tego gatunku są małe wodne organizmy zwierzęce, zjadają również mniejsze osobniki własnego gatunku. Osobniki hodowlane żywią się przede wszystkim planktonem (młode) oraz surowym mięsem (dorosłe osobniki). Gatunek ten jest jadalny, poławiany jest przez cały rok, a jego sprzedaż odbywa się codziennie na targach miejskich.  Jest tez uznawanym zwierzęciem laboratoryjnym – głównie przez jego ogromne zdolności regeneracyjne (odrastanie kończyn oraz ogona). W przypadku podawania osobnikowi Aksolotla hormonu tarczycy można go zmienić w formę lądową ( pierwszy raz dokonano tego w roku 1917).

Terrarium:
Gatunek ten powinien być trzymany w wodzie twardej, obojętnej lub lekko zasadowej jednak nie można go umieścić w rodzie bezpośrednio z kranu z uwagi na dużą obecność chloru.  Należy utrzymywać temperaturę wody od 16 do 18 stopni Celsjusza, uznawalną wartością jest również 20-22, ale to już górna granic komfortu dla zwierzęcia  w terrarium.  Dla utrzymanie właściwej czystości wody niezbędne jest zamontowanie w terrarium również filtra akwarystycznego. Oświetlenie nie może być zbyt mocne – najlepiej kiedy część akwarium pozostaje w półmroku.  W sytuacji kiedy w terrarium będzie niewystarczająca ilość tlenu Aksolotl będzie podpływał pod powierzchnię wody i łapał powietrze. Gatunek ten posiada bardzo dobrze ukrwioną jamę gębową, ale słabo rozwinięte płuca. Skóra u płazów tego gatunku jest bardzo delikatna i śliska dlatego należy odpowiednio transportować Aksolotla w trakcie przenoszenia do innego lokum. Najlepszym sposobem przenoszenia zwierzęcia jest wzięcie go w wilgotną szmatkę, podtrzymanie jego głowy wnętrzem głodni i utrzymywanie dodatkowo jego ciała na wysokości miednicy.

 

 

Żaba Wodna – rana esculenta

nazwa angielska: Edible frog
nazwa niemiecka: Teichfrosch
nazwa czeska: Skokan zelený
nazwa francuska: Grenouille comestible

Występowanie:
Żaba wodna spotykana jest w stawach, w jeziorach, starorzekach oraz nad brzegamiŻaba wodna większych rzek.  Gatunek zamieszkujący głównie obszary nizinne, w górach dochodzi przeważnie do wysokości około 500 m n.p.m. Występuje w środkowej oraz częściowo również w zachodniej Europie. W Polsce bardzo pospolita, podlega częściowej ochronie.

Wygląd i wymiar:
Długość samców wynosi maksymalnie 9,7 centmetra,  samicy  10,8 centymetra. U obu płci ubarwienie grzbietu jest takie samo – trawiastozielone, występują również nieliczne, czarne plamy. Wyróżniają się również linią kręgową w kolorze jasnozielonym. W pachwinach u tego gatunku nie występują żółte plamy.  Niektóre z osobników żaby wodnej w ogóle nie posiadają czarnych plam.  Występują nielicznie również odmiany barwne w kolorze: brązowym, niebieskim oraz cytrynowożółtym.  Czarne plamki znajdują się również na białej części brzusznej tej żaby.  U tego gatunku żaby modzele podeszwowe są słabo rozwinięte. Samce żaby wodnej występują parzyste, zewnętrzne, zabarwione na szaro worki rezonacyjne. Występują również jednolite, ciemnobrązowe modzele godowe. Żaba wodna ma bardzo dobrze rozwinięte błony pławne spinające palce tylnych odnóży.  Posiadanie długich oraz mocnych tylnich nóg umożliwia wykonywanie dalekich skoków

Rozmnażanie:
Samce nie posiadają barw godowych.  Godowy skrzeczący głos przypomina w dźwięku „errr”.  Żaby wodne rozpoczynają okres godowy w maju. Skrzek tego gatunku przybiera postać nieregularnych, kulistych kłębów.  Liczba złożonych jaj mieści się w przedziale 3000- 10000 sztuk.  Kijanki maksymalnie mogą osiągnąć długość 1cm. Rozwój i przeobrażenie kijanek trwa od 65 do 80 dni. Świeżo przeobrażone osobniki mają długość od 2,5 do 3 centymetrów. Głównym czynnikiem wyzwalającym porę godową są wiosenne upały oraz wzrost temperatury wody do około 18–20 °C.

Zachowanie:
Gatunek ten prowadzi częściej lądowy tryb życia. Aktywność przypada na dzień.  W okresie lata rozpoczynają wędrówki  lądowe z jednych zbiorników wodnych do innych.  Zimowanie odbywa się na dnie strumieni oraz rzek. Zagrzebuje się ona w szlamie lub mule. Budzi się z początkiem kwietnia. W niewoli żyje do około 14 lat.

Pożywienie:
Najważniejszym posiłkiem są owady (najczęściej są to: chrząszcze lub muchówki) , jednak w diecie żaby wodnej znajdują się również pająki, dżdżownice oraz ślimaki.  Samice (zwłaszcza tych większych rozmiarów) żywią się także małymi kręgowcami (np. ryby, traszki). Na ofiarę żaba wodna wyczekuje w bezruchu.

Zagrożeniem dla gatunku żaby jest zanikanie naturalnych siedlisk np. poprzez zasypywanie zbiorników wodnych. Działaniem sprzyjającym utrzymaniu populacji jest tworzenie tzw. korytarzy ekologicznych, dzięki którym żaba wodna ma możliwość kontaktu z innymi osobnikami z różnych populacji.