Archiwa tagu: płaz

Odmieniec jaskiniowy-  Proteus anguinus

 

Występowanie:  
Odmieniec jaskiniowy występuje w podziemnych grotach Jugosławii.  Płaz niezwykleOdmieniec jaskiniowy rzadki, podlegający całkowitej ochronie.

Wymiar i wygląd:
Odmieniec jaskiniowy osiąga długość do 30 centymetrów. Jest to gatunek tzw. neoteniczny, nie przechodzi on przez metamorfozy. Masa ciała wynosi 15-20 g.  Całe życie wyposażony jest w trzy pary skrzeli zewnętrznych.  Posiada parzyste, gładkościenne worki płucne, które jednak nie działają. Na skutek tego po wyciągnięciu z wody po krótkim czasie ginie.  Głowa odmieńca jaskiniowego jest  silnie wydłużona, jego pysk jest spłaszczony, tępo ścięty. Tułów natomiast jest nieproporcjonalnie długi oraz wałkowaty. Ogon odmieńca jest krótki i spłaszczony z boku.  Odnóża tego gatunku są słabo rozwinięte, a także krótkie i cienkie.  W przednich kończynach mają trzy place, w tylnich dwa. Oczy szczątkowe oraz zarośnięte skóra prześwitują w postaci ciemnych punktów.  Odmieniec ubarwiony jest na jasnoróżowo lub jasnożółtawo. Skrzela tego gatunku mają krwistoczerwony kolor.

Zachowanie:
Odmieniec jaskiniowy żyje wyłącznie w podziemnych, zimnych oraz czystych i bogatych w wapń wodach gór krasowych, które płyną w jaskiniach, korytach podziemnych rzek. Występują w wodach, których temperatura wynosi od 6 do 15 stopni Celsjusza.  Poza grotami spotykana jest wyłącznie przypadkowo. W przypadku kontaktu odmieńca z promieniami światła wzrasta u zwierzęcia poziom stresu oraz natychmiastowo próbuje on uciekać.  Wynika to z dużej wrażliwości całego ciała na promienie światła. Płazy te są zwierzętami społecznymi – przeważnie gromadzą się one pod kamieniami i w szczelinach.

Długość życia:
Odmieniec jaskiniowy jest gatunkiem niezwykle długowiecznym , zwłaszcza w kontekście jego niewielkich rozmiarów – przeciętna długość życia wynosi u tego gatunku aż 68,5 roku, a przewidywana maksymalna długość życia może przekraczać nawet sto lat.

Pożywienie:
Zwierze to żywi się rozmaitymi skorupiakami oraz robakami.  Jest to gatunek bardzo odporny na brak pożywienia – może bez niego żyć nawet parę miesięcy.

Rozmnażanie: 
W warunkach naturalnych przy temperaturze około 15 stopni samica rodzi 2 larwy mające długość od 9 do 12 mm.  W warunkach hodowlanych przy temperaturze około 20 stopni samica składa od 12 do 80 jaj. Ich rozwój trwa około 90 dni. Świeżo wylęgłe młode mierzą od 20 do 22 mm. Ich forma przypomina formę osobników dorosłych. W warunkach hodowlanych gody odmieńca odbywają się  gdy w akwarium jest zimna woda przepływająca oraz zostaną w zbiorniku umieszczone okruchy wapiennych skał.  W hodowli jaja mogą być składane nawet w temperaturze niższej niż 12 stopni. Jajami opiekuje się samiec, po ich złożeniu przyklejane są do powierzchni kamieni. Zapłodnienie jaj odbywa się wewnętrznie.  Dojrzałość płciowa młodych osiągana jest po upływie 12-14 lat.

 

Żebrowiec Waltla –  Salamandra Waltla  – Pleurodeles waltl

 

 

Nazwa ” żebrowiec” związana jest z widocznymi na ciele płaza pomarańczowymi brodawkami, przez które wyczuwa się zakończenia żeber.

Występowanie: 
Naturalnym środowiskiem Żebrowca Waltla są zarośnięte, wolno płynące rzeki naŻebrowiec waltla Półwyspie Iberyjskim.  Spotykany jest również na niektórych terenach Maroka. Wyróżnikiem tego gatunku jest dobre przystosowanie do wody lekko zasolonej co jest niespotykane u płazów.

Wymiar i wygląd:
W środowisku naturalnym jest to największy płaz ogoniasty w Europie – długość do 25 cm. Długość ciała osobników hodowlanych dochodzi do 20 centymetrów. Salamandra ta jest dość masywną, dobrze zbudowaną traszką, Wyróżnia ją duża, spłaszczona głowa. Tułów Żebrowca jest walcowaty, ogon tego płaza osiąga długość reszty ciała. Dzięki spłaszczeniu ogona na bokach zwierze to może bardzo  sprawnie poruszać się pod wodą. Żebrowiec powiada małe oczy, które są skierowane ku górze.  Na bokach widać od siedmiu do dziesięciu jaskrawo ubarwionych punktów, w kolorze pomarańczowym lub ceglastym, które wyznaczają linię zakończeń żeber. Niekiedy zdarza się, iż w trakcie odczuwania mocnego zagrożenia żebra traszki przebijają się przez skórę raniąc napastnika. Grzbiet Żebrowca jest oliwkowy lub szary, widoczne są na nim również ciemniejsze plamki. Spodnie część, brzuch, jest nieco jaśniejsza. Salamandrę Waltla wyróżnia też zakończenie palców na kolor żółty.

Terrarium:
By hodować Żebrowca Waltla należy zapewnić zwierzęciu odpowiednie warunki. Minimalny wymiar  terrarium dla dwóch osobników tego gatunku wynosi 40×60 centymetrów. Woda w terrarium powinna znajdować się w przedziale 15 -21 °C. W terrarium powinna się znaleźć także miejsce z częścią lądową. Płaz ten potrzebuje również kryjówek. Niezbędne jest częste podmienianie wody oraz korzystanie z dostępnych preparatów polepszających środowisko wodne.  W terrarium wskazana jest także filtracja wody wynikająca ze złego tolerowania azotanów przez Żebrowce. W terrarium nie powinno się łączyć tej traszki z rybami – mniejsze ryby zostaną szybko zjedzone, natomiast większe wpływają na stresowanie płaza.

Pożywienie:
Świerszcze, muchy, drobne rybki, ślimaki, ochotka. Nie stwarza problemu przy karmieniu martwym pokarmem. Ten gatunek dobrze czuje się w przypadku karmienia zróżnicowanym pokarmem, dlatego do diety można dodać  szklarkę czy stonogi.

Zachowanie: 
Ten gatunek Salamandry prowadzi w środowisku naturalnym nocny tryb życia. W hodowli kiedy przyzwyczaimy zwierzę do dziennego karmienia będzie ono aktywne w ciągu dnia. Ten płaz jest łatwy w hodowli i bardzo odporny. Polecany jest dla początkujących terrarystów.

 

 

Aksolot – ambystoma meksykańska (Ambystoma mexicanum)

angielska: Axolotl
niemiecka: Axolotl
czeska: Axolotl mexický, vodní dráček
hiszpańska: Ajolote

Występowanie:
W środowisku naturalnym występują jedynie w stanie larwalnym i wyłącznie na terenieAksolot Meksyku.  Spotkać je można w dwóch dużych jeziorach  w Xochimilco oraz Chalco.

Wygląd i wymiar:
Osobniki osiągają długość od 15 do 29 centymetrów.  Aksolotl wyposażony jest w dobrze rozwinięte trzy pary skrzeli zewnętrznych, odnóża  oraz bocznie spłaszczoną i dość wysoką płetwę ogonową.  Gatunek występujący w dwóch odmianach kolorystycznych. Osobniki żyjące w środowisku naturalnym mają ubarwienie grzbietu czarne, ciemnopopielate lub brązowe, mają także liczne czarne i małe plamki układające się w deseń marmurkowy. W warunkach hodowlanych natomiast obok tych, które mają naturalne ubarwienie są osobniki albinotyczne, które są jednolicie bladoróżowe lub białawe co jest cechą dziedziczną.

Rozmnażanie:
W okresie wiosennym samica  składa około tysiąca jaj w postaci galaretowatych kłębów, które wyglądem zbliżone są do  skrzeku żab.

Zachowanie:
Aksolotl jest gatunkiem drapieżnym oraz żarłocznym.  Bardzo dobrze przyzwyczaja się do życia w hodowli .  W przypadku dłużej trwającego głodu Aksolotl zaczyna być agresywny. Osobniki zaczynają się wzajemnie atakować i dochodzi nawet do wzajemnego odgryzania sobie kończyn oraz końców płetw ogonowych.

Pożywienie:
Najczęstszym pożywieniem tego gatunku są małe wodne organizmy zwierzęce, zjadają również mniejsze osobniki własnego gatunku. Osobniki hodowlane żywią się przede wszystkim planktonem (młode) oraz surowym mięsem (dorosłe osobniki). Gatunek ten jest jadalny, poławiany jest przez cały rok, a jego sprzedaż odbywa się codziennie na targach miejskich.  Jest tez uznawanym zwierzęciem laboratoryjnym – głównie przez jego ogromne zdolności regeneracyjne (odrastanie kończyn oraz ogona). W przypadku podawania osobnikowi Aksolotla hormonu tarczycy można go zmienić w formę lądową ( pierwszy raz dokonano tego w roku 1917).

Terrarium:
Gatunek ten powinien być trzymany w wodzie twardej, obojętnej lub lekko zasadowej jednak nie można go umieścić w rodzie bezpośrednio z kranu z uwagi na dużą obecność chloru.  Należy utrzymywać temperaturę wody od 16 do 18 stopni Celsjusza, uznawalną wartością jest również 20-22, ale to już górna granic komfortu dla zwierzęcia  w terrarium.  Dla utrzymanie właściwej czystości wody niezbędne jest zamontowanie w terrarium również filtra akwarystycznego. Oświetlenie nie może być zbyt mocne – najlepiej kiedy część akwarium pozostaje w półmroku.  W sytuacji kiedy w terrarium będzie niewystarczająca ilość tlenu Aksolotl będzie podpływał pod powierzchnię wody i łapał powietrze. Gatunek ten posiada bardzo dobrze ukrwioną jamę gębową, ale słabo rozwinięte płuca. Skóra u płazów tego gatunku jest bardzo delikatna i śliska dlatego należy odpowiednio transportować Aksolotla w trakcie przenoszenia do innego lokum. Najlepszym sposobem przenoszenia zwierzęcia jest wzięcie go w wilgotną szmatkę, podtrzymanie jego głowy wnętrzem głodni i utrzymywanie dodatkowo jego ciała na wysokości miednicy.

 

 

Drzewołaz Żółtopasy – Dendrobates leucomelas

nazwa angielska: Yellow-headed poison frog
niemiecka: Gelbgebänderte Baumsteiger
hiszpańska: Sapito minero

Występowanie:
Gatunek ten występuje przede wszystkim w Brazylii, południowej Wenezueli iDrzewołaz żółtopasy północnej Gujanie. Środowiskiem życia  drzewołaza żółtopasego są lasy tropikalne (do wysokości 800 m.n.p.m.) .

Wymiar i wygląd:
Drzewołaz dorasta  do 4,5 centymetra długości. Samce są mniejsze i smuklejsze niż samiczki.

Długość życia: 
Gatunek ten dożywa 13 lat.

Zachowanie:
Drzewołaz żółtopasy jest aktywny w dzień.  Przeważnie gatunek ten prowadzi naziemny tryb życia. W wysokich temperaturach drzewołaz zapada w stan estywacji (tzw. sen letni), co stanowi wyjątek w jego rodzinie płazów.

Rozmnażanie:
Samice w okresie godów przejawiają terytorializm. Gody drzewołaza żółtopasego przypadają na czas trwania pory deszczowej.  Jedna samica może przystępować do godów kilkakrotnie w roku. Składa ona od czterech do dwunastu jaj w niewielkich zagłębieniach w ziemi z wodą. Samiec przez okres około 15 dni pilnuje skrzeku. Po procesie wyklucia się kijanek, samiec rozpoczyna przenoszenie ich do większych zbiorników z wodą, gdzie następuje ich dalszy rozwój. Po upływie mniej więcej trzech miesięcy rozpoczyna się przeobrażenie. Dojrzałość płciowa zostaje osiągnięta po około dwóch latach.

Terrarium:
Terrarium powinno być ustawione w orientacji pionowej. Powinno zawierać korzenie, aby drzewołaz mógł się swobodnie wspinać. Ważne jest również umieszczenie roślin na których płaz będzie mógł siedzieć. Obowiązkowym wyposażeniem jest też basenik do kąpieli, jednak poziom wody musi być odpowiedni aby zwierzę się nie utopiło. Woda w terrarium powinna mieć temperaturę około 22 stopni Celsjusza. Wodę należy podmieniać codziennie. Woda nie może pochodzić bezpośrednio z kranu, gdyż dla tego gatunku jest po prostu za twarda. Na dnie terrarium najlepiej ułożyć warstwę żwirku przysypaną torfem. Można dodać również dębowe liście i mech. Wyłożenie w terrarium pustych orzechów kokosowych może sprzyjać schronieniu się płaza, lecz może być również miejsce składania skrzeku. Terrarium dla dwóch osobników musi mieć minimum 40x30x20 cm. Najlepiej zastosować dwie świetlówki, jedną o barwie białej, drugą o barwie żółtej oraz jedną świetlówkę UV umieszczoną nad siatką wentylacyjną. Oświetlenie terrarium powinno być włączone około 12 godzin na dobę. Temperatura powinna wynosić 22-24°C w dzień i ok. 20°C w nocy. Wilgotność powietrza – 80%.

Pożywienie:
Na wolności drzewołazy polują na: mrówki, termity, małe chrząszcze, pająki i inne bezkręgowce znajdujące się w ich środowisku.  W hodowli karmione są najczęściej świerszczami, prosionkami, muchami czy małymi mącznikami. Owady najlepiej posypywać wapnem i witaminami.  Drzewołaza należy karmić codziennie. Spędzenie około 48 godzin bez posiłku może się skończyć dla drzewołaza śmiercią.

 

 

 

 

 

 

Żaba Jeziorkowa – rana lessonae

nazwa angielska: Pool frog
nazwa niemiecka: Kleine Wasserfrosch
nazwa czeska: Skokan krátkonohý
nazwa francuska: Petite grenouille verte, Grenouille de Lessona

 

Występowanie:
Ten gatunek żaby występuje w małych, obficie zarośniętych stawach polnych orazŻaba jeziorkowa śródleśnych. Można je spotkać również w rowach melioracyjnych.  Żaba jeziorkowa jest gatunkiem nizinnym.  Osiąga wysokość do 1550 m n.p.m. .Zamieszkuje ona środkową oraz wschodnią Europę, na północ do środkowej Szwecji.  W Polsce gatunek pospolity, jednak podlega on całkowitej  ochronie.

Wymiar i wygląd:  
Samce tego gatunku dochodzą wielkością do 7,5 cm natomiast samice są nieco większe i maksymalnie dorastają do 7,8 cm. Wśród wszystkich żab zielonych ten gatunek żaby jest najmniejszy. Grzbiet  u żaby jeziorkowej jest trawiastozielony oraz posiada plamki, które są okrągłe i czarne. Jednak są one nieliczne.  Widoczna u tego gatunku jest również linia kręgowa w kolorze jasnozielonym. W pachwinach oraz w okolicy pośladkowej u tego gatunku występują żółte oraz nieregularne plamy, które przypominają wyglądem marmurkowy wzór.  Od strony brzusznej żaba jeziorkowa jest kredowobiała i nie ma tam żadnych plam. Na tylnich kończynach ma także  duże modzele podeszwowe o dość  ostrych krawędziach. Żaba ta ma oczy duże i wystające, mają żółtawe tęczówki. Źrenice są eliptyczne i poziome.  Dobrze widoczne są błony bębenkowe.

Rozmnażanie:
W okresie godowy u samca zmienia się barwa – mają one wtedy kolor cytrynowożółty o zredukowanej plamistości.  Dymorficznymi cechami samców są parzyste zewnętrzne worki rezonacyjne oraz szarobrązowe modzele godowe występujące na pierwszych palcach przednich kończyn.  W czasie godów samiec wydaje specyficzny odgłos zbliżony do ciągłego wymawiania słowa „koak”. Pora godowa u żaby jeziorkowej zaczyna się końcem kwietnia i trwa przez cały miesiąc maj. Skrzek tego gatunku ma postać kulistych kłębów. Liczba złożonych jaj waha się w przedziale 600-3000. Maksymalna wielkość kijanek może wynosić 6,5centymetra. Po całkowitym przeobrażeniu osobników osiągają długość od 1,5 do 1,7 centymetra.

Zachowanie:
Żaba jeziorkowa jest zwierzęciem aktywnym w dzień. Świetnie pływa i zwinnie porusza się na lądzie.  W sytuacji wyschnięcia zbiornika w którym do tej pory dany osobnik żył, opuszcza go i rozpoczyna wędrówkę w celu odnalezienia nowego.  Sen zimowy spędzany jest na lądzie. Wędrówki na zimowiska zaczyna w końcu sierpnia i pokonuje wówczas nawet  aż do 15 km.

Pożywienie:
Podstawowa dieta tej żaby zawiera rozmaite owady, pająki, dżdżownice, oraz ślimaki.

Zagrożeniem dla tego gatunku jest przede wszystkim utrata ich siedliska.  Najczęściej wpływ na to ma szybki rozwój rolnictwa na danym rejonie, urbanizacja czy przekształcania zbiorników wodnych.  Zagrożenie stanowią również wszelakie zanieczyszczenia znajdujące się w zbiorniku wodnym.  W miejscach rozrodu niebezpieczeństwem są drapieżne ryby. Na niektórych terenach występowania problemem jest również zalesianie terenów oraz potrzeba konkurencji z innymi żabami- np. śmieszką.

Żaba trawna –  Rana temporaria

nazwa angielska: European common frog
nazwa niemiecka: Grasfrosch
nazwa czeska: Skokan hnědý
nazwa francuska: Grenouille rousse
nazwa hiszpańska: Rana Bermeja

 

 

Występowanie:
Żaba Trawna zamieszkuje lądowe środowiska ekologiczne na nizinach oraz w górach.Żaba trawna Najczęściej można ją spotkać w lasach, niekiedy również na polach uprawnych. Obszar zasięgu tego gatunku to : Albania, Andora, Austria, Białoruś, Belgia, Bułgaria, Chorwacja, Czarnogóra, Czechy, Dania, Finlandia, Francja, Grecja, Hiszpania, Holandia, Irlandia, Liechtenstein, Luksemburg, Macedonia, Niemcy, Norwegia, Polska, Rumunia, SanMarino, Serbia, Słowacja, Słowenia, Szwajcaria, Szwecja, Ukraina, Węgry, Wielka Brytania, Włochy. Wedle niektórych źródeł płaza spotyka się też w  Chinach i Japonii.  W górach dochodzi do 3000 m n.p.m. Występowanie jej jest powszechne, również na terenie Polski.

Wymiar i wygląd:
Długość samców tego gatunku dochodzi do 10 centymetrów, samic natomiast do 10,5 centymetra. Ubarwienie dotyczące grzbietu zmienia się. Podstawowymi kolorami jest brąz oraz oliwkowozielony. Poza wskazanymi istnieje również ubarwienie ciemnobrązowe lub pojawianie się czarnych plam.  Plamy te mają kształt trójkątny w okolicach skroni, na środku grzbietu plamy przyjmują kształt  litery V, a na tylnich kończynach widoczne są poprzeczne, ciemne pręgi.  Zdarzają sie również osobniki żaby trawnej, które mają nieregularne, czarne plamy na całym grzbiecie.  Ten gatunek nie posiada linii kręgowej.  Na brzuchu żaby trawnej widać kolorowe, nieregularne plamki układające się w deseń mozaikowy.  U samców występują parzyste, wewnętrzne worki rezonacyjne, które można zauważyć jedynie w momencie wydawania głosu, maja również czteroczęściowe czarne modzele na pierwszych palcach kończyn przednich. Głos godowy tego gatunku jest zbliżony do mruczenia.

Rozmnażanie:
U samców widoczna jest szata godowa w postaci sinoniebieskiej plamy na podgardzielowej powierzchni głowy , a także burej, mieniące się na niebiesko barwy grzbietu.  Samiec posiada także fałdy skórne na tułowi, które wypełnione są naciekiem limfy. Samice w czasie godów mają bardziej jaskrawe niż dotychczas barwy.  Na grzbiecie mają również mocniej zaznaczone brodawki. Podczas godów skóra samic staje się bardziej chropowata. Pora godowa rozpoczyna się na koniec marca i trwa około 2-3 tygodni.  Skrzek Żaby Trawnej ma postać kulistych kłębów.  Samica składa około 900-3500 jaj.  Kijanki tego gatunku są długości od 4,5 do 5,2 centymetrów. Do zbiorników rozrodczych potrafią przewędrować nawet kilka kilometrów.

Zachowanie:
Gatunek ten jest aktywny o zmierzchu oraz w nocy.  Sen zimowy odbywa się u tego gatunku na dnie wód płynących. Jest odporna na działanie niskich temperatur.

Pożywienie: 
Głównym pokarmem są owady (chrząszcze, muchówki), a także stawonogi i dżdżownice i ślimaki.

Nie podlega ochronie gatunkowej.

Podgatunki: Rana temporaria temporaria (większa część zasięgu), Rana temporaria canigonensis (Pireneje Francuskie), Rana temporaria honnorati (południowo-wschodnia Francja), Rana temporaria parvipalmata (góry Galicii, Sierra Segundeira, północno-zachodnia Hiszpania).

Rzekotka drzewna – Hyla arborea

nazwa angielska: European tree frog
nazwa niemiecka: Europäische Laubfrosch
nazwa czeska: Rosnička zelená, rosnička stromová
nazwa francuska: Rainette Verte
nazwa hiszpańska: Ranita De San Antón

 

Występowanie:  W Polsce gatunek ten spotykany jest na obszarach nizinnych. WystępujeRzekotka drzewna również w środkowo-południowej Europie oraz Azji Mniejszej.   W górach spotykana do wysokości 2300 m n.p.pm.  Najlepszym środowiskiem liście krzewów i drzew lub gałązki. Spotykana również na łąkach, w ogrodach lub zagajnikach.

Wymiar i wygląd:  Rzekotka drzewna ma bardzo smukłe ciało, bardzo długie kończyny tylne, a jej place zakończone są przylgami.  Skóra tego gatunku jest gładka, grzbiet rzekotki ma kolor zielony lub żółty, występują również osobniki w kolorze szarym, oliwkowym, brązowym lub czarnym.  Zróżnicowany kolor uzależniony jest od temperatury, poziomu wilgotności lub panującego oświetlenia.  W momencie ustąpienia czynnika wpływającego na zmianę temperatury barwa niemal natychmiastowo powraca do normy.   Brzuch tego gatunku jest biały lub kremowy. Wyróżnia go ziarnista powierzchnia. U samców występuje dużych rozmiarów rezonator w gardzieli.  Parotydy w przypadku Rzekotek drzewnych nie występują.  Palce tylnych odnóży są spięte silnie wciętą błoną pławną. Rzekotki posiadają źrenice eliptyczne oraz poziome. Za oczami u rzekotek występują brązowawe błony bębenkowe. Podczas godów na podgardle pojawia się zielona, brązowa lub żółta plama.

Rozmnażanie: Dymorfizm płciowy bardzo słabo zauważalny. Cechą pozwalającą na rozróżnienie płci jest występowanie u samca ciemnozielonego i pomarszczonego podgardla. Pora godowa Rzekotek drzewnych odbywa się w maju.  Proces rozrodu odbywa się w dużych stawach, które są gęsto porośnięte roślinnością.  Składanie jaj odbywa się poprzez złożenie małych oraz kulistych, galaretowatych jaj ( w ilości od 20 do 150 sztuk).  Następnie samica znosi od 200 do 1400 jaj. Komórka jajowa ma średnicę 1-2 mm, z otoczką 3-4 mm. Kijanki zaczynają się wykluwać z jaj po 2-3 dniach. Po dwóch miesiącach następuje przeobrażenie. Kijanki są wielkości mniej więcej 5 centymetrów. Są ciekawego koloru – jasnobrązowe i jednocześnie półprzeźroczyste, widoczny jest również metaliczny połysk. Oczy rzekotka ma szeroko rozstawione, a jej płetwa ogonowa  jest zakończona nicią ogonową. Po zakończeniu procesu przeobrażenia małe rzekotki osiągają długość około 1,5 centymetra.

Podgatunki:  Hyla arborea arborea, Hyla arborea molleri (Półwysep Iberyjski), Hyla arborea kretensis (Kreta, Peloponez, Rodos, wyspy na Morzu Egejskim)

Gatunek ten jest bardzo wrażliwy na pojawiające sie zmiany środowiskowe. Najważniejszym zagrożeniem istniejącym obecnie dla Rzekotki Drzewnej jest zanikanie naturalnych siedlisk, które jest wynikiem działania człowieka. Przykładem może być np. wylesianie czy niepoprawnie przeprowadzone działania melioracji.  Rzekotką zagraża także osuszanie terenów, regulowanie zbiorników czy urbanizacja coraz większej ilości terenów.  Wiele Rzekotek ginie również na skutek kontaktu ze środkami owadobójczymi. Niebezpieczeństwo czyha również ze strony naturalnych drapieżników czy też w odławianiu osobników w celu sprzedaży.

 

 

.

Ropucha Zielona – Bufo viridis

nazwa angielska: Green toad
nazwa niemiecka: Wechselkröte
nazwa czeska: Ropucha zelená
nazwa francuska: Crapaud vert
nazwa hiszpańska: Sapo Verde

 

Występowanie: Gatunek spotykany na suchych łąkach, polach uprawnych, jednak możnaRopucha zielona ją zobaczyć także na terenach kamienistych i w środowisku ruderalnym.  W Polsce gatunek ten jest pospolity – występuje na całym nizinnym obszarze kraj, w górach spotkana do 800 m n.p.m.  W Alpach do 2000 m n.p.m. Ropucha zielona zamieszkuje Europę Środkową, Południową i Wschodnią, Afrykę Północną, Syrię, Irak, Iran. Zasięg występowania w Azji kończy się na Kazachstanie, Pakistanie, Mongolii, Tybecie i Himalajach.

Wygląd i wymiar: Długość samców dochodzi do 9 centymetrów, samic do 10 cm.  Na południowym obszarze Europy wielkość samicy może dochodzić nawet do 14 centymetrów. Ropucha ta ma tło grzbietu jasnopopielate, pokryte jest ono zielonymi plamami, które występują w różnym kształcie oraz w różnej wielkości.  Samce występują w jaśniejszych odcieniach niż samice. Na bokach tułowia szczyty brodawek są jaskrawoczerwone.

Ubarwienie tego gatunku jest mocno zbliżone do ropuchy paskówki. Jednak Ropucha Zielona nie posiada linii kręgowej.  Na podeszwowej powierzchni najdłuższego (IV) palca tylnich kończyn występuje jeden rząd modzeli stawowych.

Rozmnażanie: Okres godowy przypada na maj, jednak termin składania jaj uzależniony jest od temperatury wody oraz od opadów deszczu. Głos godowy samca przypomina trel kanarka.  Samica składa dwa sznury jaj, każdy o długości około czterech metrów.  Liczba złożonych jaj waha się w przedziale od 4000 do 10000.  Kijanki są całe czarne, osiągają długość około 5 centymetrów.  Przeobrażone osobniki mają od 1 do 1,5 centymetra.

Pożywienie:  Zjada głównie owady i pająki. Uwielbia komary, muchówki, ale zjada również  mięczaki.

Zachowanie: Gatunek ten zimuje na lądzie.   W okresie zimowania następuje odrętwienie (inaczej okres hibernacji), ropucha chowa się wtedy w różnych zakamarkach i przebywa tam od października do marca/kwietnia. Zaraz po przebudzeniu rozpoczyna okres godowy. W Polsce gatunek ten jest w pełni chroniony.

Ten gatunek Ropuchy jest najczęściej wchodzącym do zabudowań ludzkich ze wszystkich płazów Europy. Często można spotkać ropuchę zieloną nawet w centrach miast. Gatunek ten bardzo dobrze znosi zasolenie w temperaturze 25 °C wytrzymuje stężenia 19%  ( a niektóre osobniki nawet 23%). W niskim zasoleniu natomiast jego osocze jest hipertoniczne, w wysokim jednak staje się izotoniczne, za co odpowiada w 85% wzrost stężenia chlorku sodu, w małej części (około 5-10%) mocznika. Takie zmiany osocza pociągają za sobą modyfikacje stężeń również w innych płynach ustrojowych.

 

 

 

 

Ropucha Paskówka – Bufo calamita

nazwa angielska: Natterjack toad
nazwa niemiecka: Kreuzkröte
nazwa czeska: Ropucha krátkonohá
nazwa francuska: Crapaud calamite
nazwa hiszpańska: Sapo corredor

 

Występowanie: Gatunek ten zamieszkuje środkową wraz z zachodnią częścią Europy.Ropucha paskówka Ropucha Paskówka swoim występowaniem obejmuje Półwysep Iberyjski, Anglię i Irlandię, Francję, Szwajcarię, Holandię oraz Belgię, południową część Półwyspu Skandynawskiego oraz północno-zachodnią część Rosji. W Polsce nie jest częstym okazem, ale można go ją spotkać na terenie nizinnym całego kraju.

Wygląd i wymiar: Ropucha Paskówka jest najmniejszą ropuchą w Polsce – jej wielkość wynosi maksymalnie 8 centymetrów. Wyglądem zbliżona jest nieco do ropuchy zielonej.  Ma smukła sylwetkę, ale ciało jest jednocześnie dość szerokie i płaskie. Ma spłaszczoną głowę o niezwykle szerokim i mocno zaokrąglonym pysku.  Skóra tego gatunku jest ziarnista i dość cienka – ciągle wilgotna. Tylne kończyny Ropuchy Paskówki są krótkie, a błona miedzy palcami jest słabo rozwinięta. Za oczami posiada gruczoły zauszne tzw. parotydy, które są gruczołami jadowymi. Grzbiet ma kolor jasnego brązu oraz przebarwienia przechodzące w stronę szarości. Na powierzchni całego ciała widoczne są nieregularne, oliwkowozielone plamy. Mają one wyraźnie rozmyte kontury. Na grzbiecie od razu widać także kontrastową biało-kremową linię kręgową.  Brzuch Ropuchy jest dużo jaśniejszy – biały z paroma ciemnymi plamami.

Rozmnażanie: Gody tego gatunku odbywają się w kwietniu. Dochodzi do nich w zbiornikach wodnych do których odbywają się wędrówki z miejsc w których Ropuchy zimowały. Wymogiem jest, aby zbiorniki wodne były płytkie ze względu na szybkie nagrzewanie się wody (np. kałuże, stawy).  Samce wykorzystują nawoływanie melodyjnym odgłosem godowym.  Dźwięk ten jest doskonale słyszalny nawet z odległości kilometra.

Następnie samiec obejmuje wybraną samicę bardzo silnym uchwytem kończyn przednich. Zapłodnienie u ropuch paskówek jest zewnętrzne. Skrzek to dwa galaretowate, około dwumetrowe sznury. Ilość jaj waha się w przedziale 3 do 4 tysięcy. Przeobrażanie kijanek odbywa się po około dwóch miesiącach. Kijanki ropuchy paskówki należą do jednych z najmniejszych kijanek naszych płazów i mają długość 3-3,5cm. Kijanki są całe czarne, po stronie brzusznej są dużo jaśniejsze. Rozwój trwa od 42 do 49 dni, po przeobrażeniu małe ropuszki mają długość około 1cm.

Pożywienie: Owady, pająki, dżdżownice i ślimaki.

Gatunek ten jest bardzo rzadko spotykany dlatego wszystkie miejsca jej występowania objęte są ochroną. Dotyczy to również miejsc gdzie odbywają się ich gody. Zaleca się także wdrożenie programu jej re introdukcji, zachowywanie różnorodności terenu oraz poprawienie gospodarki melioracyjnej. Dobrym rozwiązaniem jest także budowanie tzw. korytarzy ekologicznych wpływających m.in. na bezpieczne wędrówki ropuchy. W Polsce ropucha paskówka podlega ścisłej ochronie gatunkowej.

 

Ropucha Szara – Bufo Bufo

nazwa angielska: Common toad
nazwa niemiecka: Erdkröte
nazwa czeska: Ropucha obecná
nazwa francuska: Crapaud commun, crapaud vulgaire
nazwa hiszpańska: Sapo común

 

Gatunek płaza z rodziny ropuchowatych.

Występowanie:  Ropucha Szara występuje głównie w wilgotnych lasach liściastych iRopucha szara mieszanych. Można je spotkać również na łąkach, w sadach czy na polach uprawnych.  W Polsce gatunek ten jest bardzo pospolity.  Zamieszkuje całą Europę. W górach Azji można ją spotkać na wysokości do 3000 m n.p.m.

Wygląd i wymiar: Samce osiągają długość do 10 centymetrów, samice natomiast do 13 centymetrów. Zdarzają się również samice sięgające aż 20 cm. Ropucha Szara jest największym europejskim płazem bezogonowym.  Wyróżnia go ubarwienie brązowe w różnych odcieniach z licznymi, małymi  ciemnobrązowymi plamami.   Widoczne są brodawki,  w których znajdują się gruczoły jadowe. Skóra Ropuchy Szarej jest sucha i szorstka. Bardzo mocno rozwinięte są u tego gatunku gruczoły przyuszne. Na spodniej części najdłuższego palca tylnych kończyn występują dwa rzędy modzeli stawowych.

Zachowanie: Ropucha Szara zimuje na lądzie. Zwierze to zimuje między październikiem-listopadem a lutym-marcem. Poza czasem w którym mają miejsce gody prowadzi aktywny tryb życia. Aktywność przypada na noc oraz zmierzch. Ropucha Szara porusza się poprzez krótkie, lecz dość ociężałe skoki. W momencie gdy zwierze poczuje się zagrożone staje na wszystkich czterech kończynach wyprostowana. Ropucha Szara jest gatunkiem, który ze wszystkich polskich płazów  najszybciej  zaczyna wiosenne wędrówki.  Bardzo mocno przywiązuje się również do konkretnego zbiornika wodnego, do którego potrafi wrócić  nawet z odległości paru kilometrów. Pierwsze wracają do zbiornika samce i przebywają tam nawet przez miesiąc.  Przez okres ten samice również tam docierają jednak jedynie na 3-5 dni  i składają skrzek.

Rozmnażanie: Okres pory godowej samców przypomina ciche skomlenie psa. Samice składają po dwa sznury jaj, każdy o długości 4,5 metra. Liczba zniesionych przez ropuchę szarą jaj wynosi od 3000 do około 10000 sztuk. Kijanki tego gatunku są całe czarne. Ich długość wynosi około 3mm.  Taka wielkość czyni z tych kijanek najmniejsze ze wszystkich europejskich gatunków płazów bezogonowych.

Pożywienie: Najczęściej ropucha szara  w swojej diecie ma owady, ślimaki, dżdżownice, wije, pająki, małe płazy oraz drobne jaszczurki oraz węże i myszy polne

Gatunek ten jest bardzo pożyteczny – zjada bardzo dużą ilość rozmaitych owadów oraz ślimaków, które zagrażają uprawom.

Największe zagrożenie dla Ropuchy Szarej stanowi zanikanie oraz niszczenie naturalnych siedlisk. Bardzo często zdarza się, że w czasie wędrówki Ropuchy wpadają pod samochód.  Zagrożeniem dla tego gatunku są także środki ochrony roślin.