Archiwa tagu: pająki

Wałęsak brazylijski – Phoneutria

Nazwa czeska: Brazilští putovní pavouci
Nazwa amerykańska: Bannana spider, Brazilian wandering spiders, Armed spiders
Nazwa portugalska: Aranhas armadeiras
Nazwa niemiecka: Brasilianischen Wanderspinnen
Nazwa holenderska: Kamspinnen

 

Występowanie:  
Wałęsak brazylijski występuje niemal wyłącznie w Ameryce Południowej.Wałęsak brazylijski

Długość życia:
Średnia długość życia Wałęsaka brazylijskiego wynosi od roku do dwóch lat.  W przypadku samca okres ten jest nieco krótszy – umiera krótko po wylince.

Wygląd i wymiar:  
Średnia  długość tego gatunku pająka wynosi od 17 do 48 mm. Wyróżnikiem tego gatunku są bardzo gęste kępki włosów znajdujące się na przednio-bocznej części goleni oraz stóp. Włoski te występują u obu płci.   Wałęsak brazylijski ma owalny karapaks, ubarwiony jest na brązowo z wyraźnymi czarnymi liniami znajdującymi się na krawędziach bocznych oraz czarnym rowkiem tułowiowym. Oczy u Wałęsaka umieszczone są na nabrzmiałych wzgórkach, umiejscowione w dwóch odchylonych ku tyłowi rzędach. Na przedniej krawędzi  szczękoczułków ma trzy zęby natomiast na tylniej krawędzi pięć.  Odnóża u tego gatunku są w kolorze brązowym, zakończone grzebieniastymi pazurkami. Wierzchnia część odwłoka jest jasnobrązowa, widać na niej również jasne kropki , które są ułożone w dwa podłużne rzędy.  Na spodniej części w kolorze ciemnobrązowym przechodzącym miejscami do koloru żółtawego występują białe kropki.

Zachowanie:
Pająk ten potrafi przyjmować postawę obronną, którą przybiera podczas uniesienia ciała i rusza nim na boki. Dodatkowo ma wysoko uniesione dwie początkowe pary odnóży.  Pająk uznawany za bardzo agresywny oraz silnie jadowity. Pająk ten nie buduje sieci oraz nie tworzy kryjówek, spędza swój czas nad ziemią wędrując po drzewach oraz bananowcach.

Terrarium: 
Terrarium dla dorosłej samicy powinno mieć wymiary: 30x30x30cm.  Wałęsak jest bardzo odporny na różne temperatury, jednak utrzymywanie temperatury na poziomie między 24-27 stopni Celsjusza będzie najbardziej optymalne. W nocy pająk ten powinien mieć temperaturę pokojową.  W temperaturach niższych u pająka tego można zaobserwować spadek aktywności. Wilgotność powinna oscylować w okolicach 80%. Taki poziom wilgotności należy utrzymywać poprzez codzienne zraszanie terrarium Wałęsaka. W terrarium dla tego gatunku nie może zabraknąć kryjówek pozwalających pająkowi na odpoczynek oraz ukrycie się w ciągu dnia. Dobrym rozwiązaniem jest także wstawienie do terrarium ścianki umożliwiającej przemieszczanie się po niej Wałęsakowi.

Pożywienie:
Młode osobniki żywią się wylęgiem świerszczy oraz muszkami owocówkami. Dorosłe osobniki natomiast świerszcze, karaluchy czy szarańcze.  Duży osobnik tego gatunku może zjeść całą mysz lub jaszczurkę.

 

 

 

 

 

Tarantula włoska- Lycosa tarantula

Nazwa angielska: Tarantula wolf spider
Nazwa czeska: Slíďák tarentský
Nazwa niemiecka: Tarantel

 

Występowanie: 
Tarantula włoska występuje w Południowej Europie. Niektóre podgatunki można spotkaćTarantula włoska na terenie Włoch.

Wygląd i wymiar:
Gatunek ten dorasta do około 3 centymetrów, ale przez jego mocne nogi tarantula włoska wydaje się większa. Zdecydowana większość osobników tarantuli włoskiej ubarwiona jest na szarobrązowo. Przeważnie występują również na nich maskujące wzory.

Długość życia:
Maksymalna długość życia samicy wynosi od 4 do 5 lat, u samców natomiast około dwóch lat.

Zachowanie:
Ukąszenie tarantuli włoskiej jest  wyjątkowo bolesne, jednak ugryzienie to nie zagraża życiu człowieka.  Hodowla tego pająka polecana jest nawet dla osób początkujących – tarantula włoska ma spokojne usposobienie. Gatunek stosunkowo powolny. Tarantula włoska jest aktywna w ciągu dnia. Prowadzi nadrzewny tryb życia.

Rozmnażanie: 
Przed samym procesem kopulacji samiec bardzo ostrożnie zbliża się do samicy. Ma to na celu stopniowe rozładowywanie agresji u samicy. Kokon z jajami samica nosi zaczepiony do kądziołków przędnych. Po wykluciu młode wpełzają na grzbiet swojej matki i w taki sposób spędzają około tygodnia czasu.

Terrarium: 
Ten gatunek tarantuli wymaga stosunkowo dużego terrarium, tarantula włoska kopie głębokie tunele.  Dla dorosłego osobnika terrarium powinno mieć minimum wymiary 30x30x35cm.  15 centymetrów terraria powinno stanowi podłoże. Najlepszym podłożem jest torf z paskiem. Podłoże koniecznie musi mieć konsystencję pozwalającą na kopie wspomnianych tuneli.  Można również umieścić w terrarium kilka źdźbeł trawy, którymi tarantula włoska wzmacnia budowane przez siebie tunele. Hodowla tego pająka nie wymaga umieszczania w terrarium kryjówek ani patyków/konarów służących do wspinaczki.

 

Ptasznik Wenezuelski – Psalmopoeus irminia

Nazwa angielska:Suntiger Tarantula

 

Występowanie:
Spotykany przede wszystkim w wilgotnych lasach tropikalnych Wenezueli.Ptasznik wenezuelski

Wygląd i wymiar:
Wielkość ciała u samicy wynosi maksymalnie do 6 centymetrów, u samca natomiast do maksymalnie 5. Samica ma czarny odwłok na którym wyraźny jest pomarańczowo-różowo- czarny wzór. Odnóża u samicy tego gatunku są czarne z różowo-pomarańczowymi plamami występującymi na ostatnich dwóch segmentach odnóży.  U samca występuje odwłok szaro-zielono-brązowy, natomiast odnóża porywają się kolorystyką z tymi występującymi u samicy, jednak barwy są mniej jaskrawe.

Długość życia:
Maksymalny okres życia ptasznika wenezuelskiego wynosi 15 lat u samic, 5 lat u samca.

Zachowanie:
Pająk ten jest szybki i skoczny. Nadaje się dla początkujących terrarystów. Ptasznik wenezuelski jest aktywny przede wszystkim w nocy. Ptaszniki wenezuelskie nie są agresywne, chociaż zdarzają się agresywne osobniki.  Pająki te posiadają akrobatyczne umiejętności – potrafią skoczyć z miejsce w górę na około 20 centymetrów.  Ich jad nie jest groźny dla człowieka, jego moc porównywalna jest z jadem osy.  Po ugryzieniu występuje jedynie opuchlizna, a także poczucie swędzenia oraz delikatne pieczenie w miejscu ugryzienia.  Jednak ptasznik ten bardzo rzadko broni się w sytuacji zagrożeniem poprzez ukąszenie – przede wszystkim pozoruje on atak poprzez zadanie uderzenia przednimi odnóżami w przeciwnika. Kolejnym krokiem kiedy agresor nie odejdzie jest ucieczka. Gatunek ten buduje swoje gniazda z pajęczyny.  Gniazda te są dość efektywne – posiadają one wiele korytarzy, którymi pająk się przemieszcza.  Na wypadek ucieczki pajęczyna posiada więcej niż dwa wyjścia. Przeważnie większość swojego czasu pająk ten spędza w gnieździe. W nocy zajmuje się głównie rozbudową gniazda.

Terrarium:
Optymalna dla tego gatunku temperatura w dzień wynosi 27 stopni Celsjusza , natomiast w nocy 21 stopni.  Wilgotność powinna być utrzymywana na poziomie 76%.

Rozmnażanie:
Pająk ptasznik wenezuelski jest stosunkowo łatwy do rozmnożenia.  Przed rozpoczęciem procesu kopulacji należy dobrze nakarmić zarówno samice jak i samca. W zbudowanym kokonie znajduje się nawet do 180 młodych osobników.

Pożywienie:
Ptaszniki wenezuelskie karmione są karaczanami, szarańczą lub świerszczami. Młode tego gatunku natomiast bardzo chętnie żywią się larwami mącznika młynarka.

Terrarium:
Ten gatunek ptasznika wymaga przygotowania terrarium o wymiarach 20x40x20. Najlepiej jest posadzić w nim również rośliny, mogą one pochodzić z rodzaju Scinadapsus. Odpowiednim podłożem będzie torf kwaśny lub tez substrat kokosowy.  Nieodłącznym elementem powinny być również konary, na których pająk ten będzie budował swoje gniazdo.

 

 

 

 

 

 

 

Ptasznik tygrysi – Cyclosternum fasciatum

Nazwa angielska: Costa Rican Tigerrump Tarantula

Wygląd i wymiar:  
Pająk ptasznik tygrysi nie osiąga dużych rozmiarów, samica tego gatunku ma przeważniePtasznik tygrysi około 4-5 centymetrów długości, długość w rozstawie odnóży wynosi około 12 centymetrów. Samiec jest trochę mniejszy, jego ciało ma mniej niż 3 cm długości,  jego odnóża mają do 9 cm rozstawu. Grzbiet tego ptasznika ma kolor pomarańczowy, odnóża natomiast są jednolicie czarnogranatowe. Głowotułów ptasznika tygrysiego jest ubarwiony na czerwono lub brązowawo, odwłok natomiast jest czarny w czerwone paski skąd wzięła się nazwa tego ptasznika. Na początku ubarwienie ptasznika tygrysiego jest całkowicie szare, jednak po zakończeniu 5 wylinki ubarwienie zaczyna się zmieniać.

Zachowanie:
Ptasznik tygrysi jest bardzo szybkim pająkiem, bardzo często szuka sposobu na ucieczkę kiedy trzymany jest w terrarium. Terrarium jest zasnuwane pajęczyną, po upływie krótkiego czasu podłoże terrarium jest zakryte nią w całości. Jad posiadany przez ten gatunek nie stanowi niebezpieczeństwa dla człowieka. Ugryzienie natomiast wywołuje ból a jad częściowe odrętwienie, jednak są to jedyne objawy wynikające z ugryzienia. Pająk ptasznik tygrysi jednak rzadko decyduje się na atak, przeważnie obrona obejmuje uderzenie przednimi kończynami, a w chwili dalszego odczuwania strachu pająk zaczyna uciekać.

Rozmnażanie:
Zarówno samica jak i samiec powinni być dobrze nakarmieni przed rozpoczęciem kopulacji. Samce bywają dość bojaźliwe, a samice bardzo często zjadają samce po odbyciu kopulacji. Proces kopulacji może trwać od kilku sekund do nawet kilku godzin. W zależności od czasu trwania pojawia się określona liczba młodych. Im dłuższa kopulacja tym więcej młodych będzie w kokonie. Samica składa go po upływie kilku tygodni po zakończeniu kopulacji.

Terrarium:
Ptasznik tygrysi jest pająkiem bardzo często trzymanym w warunkach terrarystycznych. Hodowcy lubią ten gatunek ze względu na ciekawy wygląd oraz jego niewielkie rozmiary. Jest idealny również dla początkujących. Terrarium powinno mieć wymiar około 20x20x20 (dla dorosłego osobnika). Młode tego gatunku są przeważnie trzymane w pojemnikach na mocz lub pojemnikach na klisze. Jednak wraz z każdym etapem wzrostu należy zwiększać pająkowi jego terrarium. Przenoszenie pająka powinno być stopniowo zwiększane aż do momentu docelowego terrarium. W wyposażeniu terrarium powinna sie znaleźć również kryjówka. Terrarium należy bardzo szczelnie zamykać, gdyż ptasznik tygrysi bardzo lubi uciekać. Młode należy karmić małymi mącznikami, muszkami owocowymi oraz wylęgiem świerszcza. Starsze oraz dorosłe osobniki najlepiej karmić świerszczami, mącznikami, drewnojadami oraz muchami. W chwili rozpoczynania kopulacji warto podać samicy małą mysz.

 

 

 

Ptasznik olbrzymi – Lasiodora parahybana

 

Występowanie: BrazyliaPtasznik olbrzymi

Wygląd i wymiar: 
Pająk ten może osiągać długość do około 11 centymetrów, długość liczona wraz z odnóżami może wynosić nawet do 26 centymetrów. Przeważnie pająk tego gatunku ubarwiony jest na czarno, jednak spotykane są osobniki o ubarwieniu brunatnym, brązowym lub szarym.  Na powierzchni ciała tego pająka widać jasne włoski.  Pod względem wielkości jest to drugi pająk. Jest również drugi jeśli chodzi o masę.

Pożywienie:
Młode osobniki ptasznika olbrzymiego karmione są pinkami, wylęgiem świerszczy, mącznikami czy też muszką owocówką. Dorosłe pająki jedzą świerszcze, karaczany czy również drewnojady. By urozmaicić dietę tego gatunku można raz na jakiś czas podać mu mysz. Gatunek ten nie zawsze toleruje karmienie kręgowcami.

Zachowanie:
Ze względu na spokojne usposobienie gatunek jest zalecany dla początkujących terrarystów. Zdarzają się jednak przypadki kiedy osobniki tego gatunku były agresywne. Ptasznik olbrzymi nie posiada silnego jadu. Nie wolno jednak bagatelizować jego ugryzienia – z racji iż dorosły ptasznik olbrzymi dysponuje bardzo dużą ilością jadu poniekąd rekompensowana jest słaba moc jadu.  Dodatkowo ze względu na wielkość pająka ( i co za tym idzie pokaźne szczękoczułki) ugryzienia są stosunkowo głębokie i należą do ciężko gojących się ran). W hodowli kiedy pająk nie ma miejsca na ukrycie się zmienia on barwę – staje się rudobrunatny. Jednak po kolejnej wylince powraca ponownie do swojego naturalnego koloru. Pająk ptasznik olbrzymi prowadzi naziemny styl życia, większość swojego czasu spędza w wykopanych przez siebie norach.

Terrarium:
Dla pająka ptasznika olbrzymiego należy przygotować  terrarium posiadające minimalnie wymiar : 30x30x30. Najodpowiedniejszym podłożem będzie torf, może być również torf kokosowy. Warstwa podłoża powinna wynosić około 6-7 centymetrów. Ten gatunek ptasznika jest średnio ciepłolubny, temperatura w ciągu dnia w terrarium powinna wynosić od 25 do 28 stopni Celsjusza. Wilgotność w terrarium powinna być utrzymywana na poziomie od 75 do 85%.  Zaleca się także umieszczenie miseczki z wodą oraz pozostawienie w jednej części terrarium suchego kąta, by zwierzę mogło decydować o wyborze warunków w danej chwili.  Pająkowi ptasznikowi olbrzymiemu należy zapewnić także wyposażenie dodatkowe w postaci kryjówek sztucznych lub naturalnych np. łupiny kokosowej czy kawałków kory. Można również umieścić w terrarium sztuczne rośliny.

 

 

 

 

 

Ptasznik metaliczny -Avicularia metallica

Nazwa angielska: White – toe, Metallic Pink – toe

Występowanie:
Ptasznik metaliczny zamieszuje tereny Kolumbii, Brazylii oraz Surinamu.Ptasznik metaliczny

Wygląd i wymiar:
Młode ptaszniki około piątej wylinki zaczynają proces przebarwiania. Około siódmej zaczynają nabywać cechy typowe dla tego gatunku. Młode zaraz po wylęgnięciu są niemal przezroczyste, mają niezwykle delikatną budowę ciała. Tarczka grzbietowa jest czarna.  Dorosłe osobniki mają ubarwienie czarne z niebieskim, metalicznym połyskiem. Końcówki ich odnóży są bladoróżowe, a kończyny bardzo mocno owłosione. Również odwłok jest porośnięty włoskami. Ubarwienie u obu płci niczym się nie różni.  Dorosłe samice osiągają do 8 centymetrów, natomiast samce do maksymalnie 5-6cm.  Samice mają masywną budowę oraz dużą rozpiętość.

Zachowanie:
W środowisku naturalnym prowadzi nadrzewny tryb życia. Jego jad jest słaby, pająk ma spokojne usposobienie.

Długość życia:
Samice dożywają minimum 6-7 lat, samce około pół roku po ostatniej wylince

Rozmnażanie:
Samica ptasznika metalicznego uzyskuje dojrzałość płciową około swojej 10 wylinki i minimalnie 5 cm długości ciała.  Przeważnie szacuje się, że dojrzałość ta osiągana jest po upływie około dwóch lat. U samców dojrzałość osiągana jest przeważnie przy 9 wylince co przekłada się na około 1,5 roku czasu.  Podczas kopulacji samica jest podnoszona na hakach znajdujących się na przednich odnóżach samca. Do kopulacji w hodowli powinno dochodzić poprzez włożenie samca do terrarium samicy. Należy jednak kontrolować przebieg tego procesu i sprawdzać bezpieczeństwo samca. Natychmiast po zakończeniu kopulacji należy przełożyć samca do osobnego pojemnika. Należy powtarzać dopuszczanie samca około 2-3 razy. Kokon zostaje zbudowany po około 2-4 miesięcy od procesu kopulacji.  Samica tego gatunku składa od 70 do aż 200 jaj.

Pożywienie:
Młode ptasznika metalicznego najlepiej karmić pokarmem aktywnie się poruszającym – przykładem pokarmu może być karaczan szary, turecki lub młode świerszcze. Osobniki starsze oraz dorosłe bardzo chętnie żywią się drewnojadami, szarańczą a nawet niewielkimi osobnikami karaczana madagaskarskiego.

 

Terrarium:
Optymalne terrarium ma wymiary 20x20x40 centymetrów dla osobnika dorosłego.  Należy utrzymywać temperaturę od 26 do 28 stopni Celsjusza, nocą temperatura ta może nieco spadać. Wilgotność powinna być na poziomie 70-80%. Terrarium powinno być wyposażone w rośliny lub liany pozwalające na zbudowanie pajęczyn.  Najlepszym podłożem będzie torf. Pokarm dla ptasznika metalicznego to muszki owocówki, świerszcze, karaczany oraz mączniki.


Ptasznik metaliczny jest gatunkiem spokojnym, pająk ten nie wykazuje agresji. Należy jednak pamiętać, iż w porównaniu z innymi gatunkami Ptasznik metaliczny jest szybki o czym trzeba pamiętać podczas zabiegów w jego terrarium.

 

 

Ptasznik czerwonokolanowy -Brachypelma smithi

Nazwa niemiecka: Mexikanische Rotknie-Vogelspinne
Nazwa czeska: Sklípkan Smithův
Nazwa angielska: Mexican Redknee Tarantula

 

Występowanie:
Gatunek zamieszkuje przede wszystkim półpustynne tereny Meksyku, a także sawanny.Ptasznik czerwonokolanowy

Długość życia:
Samice tego gatunku żyją nawet do 20 lat, samce natomiast żyją krócej, do około dwóch lat po ostatniej wylince.

Wygląd i wymiar:  
Ten gatunek ptasznika  do duży pająk  z rodziny ptaszników.  Dorosły pająk posiada piękne ubarwienie –  ma czarną tarczkę grzbietową z czarną obwódką, czarny odwłok z dłuższymi, czarnymi włoskami, a na odnóżach widać pomarańczowe plamki.  W przypadku samca i samicy nie widać różnic w ubarwieniu.  Długość ciała do 8 cm pająk ten uzyskuje po około 6 latach.  Samice uzyskują dojrzałość płciową  po około 4-5 latach, samce natomiast po krótszym czasie  3-4 latach.

Zachowanie:
Ptasznik czerwonokolanowy jest pająkiem spokojnym,  ma łagodne usposobienie, reakcje nerwowa towarzyszy wyczesywaniu włosków parzących z odwłoka. Jad tego gatunku nie stanowi żadnego zagrożenia dla człowieka. Nie można hodować grupowo – osobniki przejawiają agresję wobec siebie. Gatunek jest aktywny nocą. Ze względu na swój bardzo atrakcyjny wygląd został w swoim środowisku naturalnym wytępiony. Dlatego obecnie znajduje się na liście gatunków prawnie chronionych. Gatunek ptasznika objęty CITES.


Pożywienie:

Różnego rodzaju owady: świerszcze, karaczany, szarańcza, larwy mącznika młynarka, owady łąkowe

Rozmnażanie:
W przypadku ptasznika czerwonokolanego rozmnażanie należy do łatwych procesów.  Samica bywa niekiedy agresywna wobec samca, dlatego należy pamiętać, aby przed rozpoczęciem procesu kopulacji oba osobniki dobrze nakarmić.  W okresie od dwóch do sześciu miesięcy po udanej kopulacji samica wytwarza kokon. Inkubacja trwa od siedmiu do ośmiu tygodni.  Liczba jaj u tego ptasznika wynosi od 200 do 600 sztuk.

Terrarium:
By zapewnić optymalne warunki w terrarium należy przygotować dla ptasznika czerwonokolanowego terrarium w rozmiarze 30x20x30, temperatura w terrarium powinna wynosić 25-26 stopni Celsjusza, w nocy natomiast od 22 do 23 stopni. Wilgotność powinna być utrzymywana na poziomie 60-65%.

 

 

 

Ptasznik białokolanowy -Acanthoscurria geniculata

Nazwa angielska: Giant Whiteknee Bird Eater, Brazilian Whiteknee Tarantula, Whitebanded Tarantula
Nazwa niemiecka: Die Weißknievogelspinne
Nazwa czeska:  Sklípkan korálkový

 

Występowanie:
Ptasznik białokolanowy występuje w Brazylii.Ptasznik białokolanowy

Wygląd i wymiar:
Ten gatunek pająka jest bardzo atrakcyjnie ubarwiony. Przeważnie jego długość wynosi od 7 do 9 centymetrów. Licząc długość wraz z rozpostartymi odnóżami dochodzi ona do 20 centymetrów.  Ubarwienie pająków jest różowe z ciemną plamą na odwłoku, która wraz ze wzrostem zaczyna zanikać. Starsze oraz dorosłe już osobniki maja aksamitne ciało z białymi plamami na ich odnóżach.  Na każdej z kończyn ptasznik białokolanowy ma cztery takie właśnie plamy.  Dojrzałość samica osiąga po około trzech latach, samiec natomiast szybciej, gdyż przeważnie już po dwóch latach. Młode ptaszniki białokolanowe rosną dość powoli w pierwszym roku – około dwóch centymetrów, w drugim roku życia natomiast przyrost jest duży, może osiągnąć nawet do 9 centymetrów.

Długość życia:
Spora część osobników (samic) dożywa nawet do dwudziestu lat, samce żyją znacznie krócej.

Pożywienie:  
Młode ptaszniki karmione powinny być larwami mącznika młynarka, małymi owadami łąkowymi lub małymi karaczanami.

Zachowanie: 
Ptasznik białokolanowy jest pająkiem dość pobudliwym.  W hodowlach zdarzały się przypadku pokąsania opiekuna  – po ukąszeniu pojawia się opuchlizna, parę dni po ugryzieniu pojawia się podwyższona  temperatura.  Pająk wyposażony jest w kły jadowe, które pokazuje w przypadku przybierania postawy obronnej w sytuacji zwiększonego strachu lub u osobników agresywnych.  Gatunek ten posiada słaby jad. Pająk ten jest stosunkowo powolny.

Terrarium:
Pająk ten potrzebuje do hodowli terrarium minimalnie o wymiarach 35x30x35 cm. Na podłoże można wybrać torf kwaśny lub też substrat kokosowy. Temperatura w terrarium powinna wynosić od 25 do 28 stopni Celsjusza. Wilgotność należy utrzymać na poziomie 75%. Nie należy pryskać wodą bezpośrednio na pająka. Dobrze również zostawić w terrarium jeden suchy kąt. Pająk powinien mieć zapewnioną również kryjówkę.

Rozmnażanie:
Rozmnożenie w hodowli nie sprawia żadnego problemu.  Przed rozpoczęciem kopulacji należy nakarmić obficie samice.  Na dno terrarium gdzie dochodzi do kopulacji dobrze jest wysypać warstwę torfu.  Do terrarium wkładamy najpierw samicę i nakrywamy podziurkowanym pojemnikiem. Następnie wpuszczamy samca i czekamy na reakcję. Jeśli zauważamy zainteresowanie wypuszczamy samicę z pojemnika.   Kokon jest tworzony stosunkowo szybko – nawet do 2 miesięcy od zakończonej kopulacji.  Liczba jaj wynosi od 400 do 2000. Wykluwanie zaczyna się po około miesiącu. Inkubacja trwa około 2 miesięcy zanim w kokonie pojawią się pajączki.  W  momencie ich pojawienia się należy poprzekładać je do osobnych pojemników, gdyż zaczną się zjadać.

 

 

 

Czarna Wdowa -Latrodectus mactans

 

Występowanie:
Czarna wdowa zamieszkuje wszystkie stany USA poza Alaską. Dodatkowo można jączarna wdowa spotkać w Meksyku, na Kubie, w Belize, Gwatemalii oraz w Hondurasie, Salwadorze aż do Kostaryki i Nikaragui.  Dużo osobników czarnej wdowy zaobserwowano także na Jamajce, Haiti oraz na Dominikanie.  Parę przypadków znaleziono również na Bermudach oraz Hawajach.

Wymiar i wygląd:
Ten gatunek pająka pochodzi z rodziny omatnikowatych – jest największym przedstawicielem całej tej rodziny.  Przeważnie samica czarnej wdowy osiąga od 8 do 10mm, jeden z największych odnotowanych osobników  miał nawet 38mm. Samce tego gatunku są nieco mniejsze – średnia ich wielkość wynosi 4 mm.  Elementem wyróżniającym ten gatunek pająka jest czerwona plama na stronie brzusznej pająka układająca się w kształt klepsydry.  Niekiedy gatunek czarna wdowa mylony jest z karakurtem. Młode osobniki obu płci niczym się nie różnią.

Zachowanie:
Czarna wdowa w sytuacji zdenerwowania ukrywa się, ale nie przeszkadza jej obecność człowieka. Wyróżnia ten gatunek bardzo mocny jad – neurotoksyn, która jest około 15 razy silniejsza od jadu grzechotnika – potrafi zabić owady,  sparaliżować ssaki oraz ptaki. U człowieka jad ten może wywołać zatrucie, bardzo silne bóle, jednak bardzo rzadko powoduje on śmierć. Samo ugryzienie nie jest bolesne.  Bolesne zaczynają być dopiero  skurcze mięsni pojawiające się około 20-30 minut po ugryzieniu. Najgorszy ból jakie niesie ugryzienie to bóle kurczowe brzucha, które mogą trwać nawet do 48 godzin .Ich gniazdo składa się zazwyczaj z gałązek czy suchych źdźbeł traw, a także z mchu oraz liści wplątanych w pajęczynę tworząc mała kopułę. Pająk aktywny o zmierzchy i w  nocy, wtedy przeważnie umacnia lub tez naprawia swoje pajęczyny.

Pożywienie:
Podstawowym pożywieniem czarnej wdowy są owady.

Rozmnażanie:
Podczas kopulacji samiec musi w odpowiednim momencie odejść od samicy. Jeśli po zakończeniu kopulacji zwleka z tym zbyt długo to samica może nawet go pożreć.

Długość życia:
Średnia okres życia czarnej wdowy to rok.

Terrarium:
Czarna wdowa w hodowli nie wymaga dużych pojemników hodowlanych.  Młode osobniki zaleca się trzymać w pojemniku na klisze z dodaniem im kawałka wykałaczki na której zaczepią one swoje sieci.  Rodzaj wyposażenia wnętrza nie ma większego znaczenia, gdyż ten gatunek pająka bardzo rzadko schodzi ze swoich pajęczyn. Samice wymagają większych pojemników od samców. Samce niekiedy przechowuje się w pojemnikach na mocz, natomiast samice w pojemnikach przeznaczonych do pakowania żywności ze względu na swoje większe rozmiary.  Czarna wdowa charakteryzuje się ogromną odpornością – potrafi żyć zarówno w temperaturze 15 stopni Celsjusza jak i 45 stopni. Jednak najbardziej optymalna temperatura dla tego gatunku to 25-30 stopni. Wilgotność w jakiej dobrze się czują to przedział 40-90%, jednak optymalna wilgotność powinna być na poziomie 65-75%.  Oświetlenie w terrarium nie jest konieczne.

Ze względu na dużą liczebność tego gatunku nie wymaga on ochrony.

 

     Oświetlenie terrarium powinno być jak najbardziej zbliżone do naturalnych składników  zwłaszcza ze względu na zróżnicowanie gatunków pająków.

Spora część ze wszystkich pająków będzie czuła się idealnie w temperaturze pokojowej, więc dodatkowe ogrzewanie nie będzie im potrzebne.  Oświetlenie powinno być wykorzystywane nie częściej niż około 6h dziennie, aby dobrze doświetlić ewentualne rośliny znajdujące się i jednocześnie nie zakłócać trybu życia pająka.

Wykorzystywane do oświetlenia żarówki nie powinny mieć mocy większej niż 15-25W.

Niekiedy hodowcy wykorzystują również maty grzewcze ze względu na łatwość użycia oraz niski koszt. Najczęściej w hodowli pająków korzysta się z mat o najmniejszej mocy znamionowej tj. 15W.