Archiwa tagu: jaszczurka

Waran stepowy – Varanus exanthematicus

nazwa angielska: Savannah Monitor, Bosc’s Monitor
nazwa niemiecka: Steppenwaran
nazwa francuska: Varan des savanes
nazwa hiszpańska: Varano de Sabana

 

Występowanie:
Gatunek ten żyje w Afryce. Spotykany na stepach, sawannach oraz na terenach suchych.WARAN STEPOWY

Wygląd i wymiar:
Waran stepowy jest dość dużą oraz mocno zbudowaną jaszczurką. Jej długość dochodzi do 130 centymetrów. Ogon stanowi więcej niż połowę tej długości. Wyróżnia ją silna budowa ciała oraz długi oraz mocno umięśniony ogon. Kolorystyka osobników zazwyczaj ciemna lub szara. Warny stepowe mają także wiele plamek na grzbiecie w kolorze rdzawo pomarańczowym, żółtym lub oliwkowo zielonym. Język warana stepowego jest ciemnogranatowy lub czarny, długi i rozwidlony na końcu. Język jest używany do rozpoznawania środowiska i terenu dookoła.

Pożywienie:
Waran stepowy zjada przede wszystkim owady, ale również żywi się małymi ssakami, ptakami, płazami oraz gadami, zjada także stawonogi i mięczaki.

Zachowanie:
Warany stepowe prowadzą lądowy oraz naziemny tryb życia. Gatunek ten nie wspina się na drzewa oraz  unika wody. Waran stepowy jest jednym z najłagodniejszych waranów, bardzo rzadko zdarzają sie u niego zachowania agresywne. Łatwo da się je oswoić. Uważane za jedne z najinteligentniejszych jaszczurek.

Terrarium:
Optymalne warunki w terrarium to temperatura 25-30 stopni Celsjusza, pod promiennikiem 35-38 stopni. Wilgotność należy utrzymywać na poziomie 50-60%. Odpowiednie terrarium powinno mieć wymiar 200x100x80 centymetrów  (dla jednej dorosłej jaszczurki).  Niezbędne wyposażenie w terrarium stanowi również basen, a także kilka kryjówek dla warana stepowego.

Rozmnażanie:
Po kopulacji samica składa około 50 jaj, najczęściej w termitierach lub pod odstająca korą. Zdarza się również składanie jaj pod kamieniami.

 

Waran leśny- varanus salvator

Występowanie:
Waran leśny zajmuje obszary Azji, od Indii i Sri-Lanki na zachodzie po Filipiny naWARAN LEŚNY wschodzie, południową granicą występowania jest Indonezja , a północną Chiny południowe.

Długość życia:
Maksymalny okres życia warana leśnego to 15-20 lat

Wymiar i wygląd:
Osiągana długość ciała wynosi do 2,5 metra. Kolorystyka osobników uzależniona jest od wieku. Młode warany leśne są rdzawe lub czerwono brązowe. Mają liczne plamki oraz duże żółte plamy kształtujące się w pręgi. Dorosłe osobniki są jednolicie zabarwione na czarno lub brązowoczarno. Głowa warana leśnego jest stosunkowo mała i wąska, a jej szczęki bardzo mocne. Waran leśny ma długą szyję i bardzo dobrze umięśniony ogon.

Terrarium: 
Optymalne warunki w terrarium zapewni temperatura w ciągu dnia na poziomie 26-30 stopni Celsjusza, w nocy od 20 do 22 stopni, pod promiennikiem około 40 stopni. Wymagana jest wilgotność na poziomie 70-90%. Gatunek ten wymaga rozmiaru terrarium 500x250x250 centymetrów. Wymagane oświetlenie terrarium przez 12 do 14 godzin dziennie. Należy zastosować UVB 5-8%. Dodatkowe wyposażenie powinien stanowić basen z wodą oraz konary czy gałęzie pozwalające na wspinanie się.

Zachowanie: 
Gatunek ten bardzo szybko biega, dodatkowo świetnie wspina się po drzewach i jest doskonałym pływakiem, zanurzony pod wodą wytrzymuje do 30 minut.

Rozmnażanie: 
Okres godowy u waranów leśnych  to czas  w którym samce przystępują do walki. Walka ta ma na celu ustalenie, który samiec ma prawo do zapłodnienia samic. Same zaloty wobec samicy są również agresywne i bardzo często w czasie ich trwania odnoszą one poważne rany.  Składanie jaj odbywa się w wykopanych jamach lub w termitierze. Ilość składanych jaj zależy od wieku oraz stanu zdrowia samicy. Przeważnie jednak liczba ta oscyluje w okolicach kilkunastu. Samica jest zdolna do składania jaj więcej niż jeden raz w roku. Inkubacja trwa około 9-10 miesięcy.

Populacja waranów leśnych gwałtownie spada- głównie poprzez wykorzystywanie ich dla mięsa czy skóry. Ich narządy wewnętrzne są również składnikiem wielu lekarstw, a także afrodyzjaków.

 


 

Tarczowiec sudański – Gerrhosaurus major

 

Występowanie:
 Gatunek spotykany na terenach południowej Afryki, zasiedla głównie suche, piaszczysteTARCZOWIEC SUDAŃSKI lub kamieniste tereny. 

Długość życia:
Tarczowiec sudański przy zapewnieniu odpowiednich warunków może dożyć do 15 lat.

Wygląd i wymiar:
Osobniki tego gatunku mają masywną i mocną budowę ciała. Średnia długość osobników wynosi od 40 do 50 centymetrów. Większość z długości całkowitej przypada na ogon jaszczurki. Samce tarczowca sudańskiego są większe od samic. Charakterystyczną cechą są krótkie kończyny. Na grzbiecie tarczowiec ma grube, brunatne łuski mające metaliczny połysk.  Łuski te są ułożone w sposób bardzo regularny. Tworzone one bardzo sztywny pancerz.  Strona brzuszna jest w kolorze żółtawym, występują na niej duże łuski  będące w całości gładkie co pozwala jaszczurce na sprawne poruszanie się.

Zachowanie:
Gatunek o aktywności dziennej,  prowadzący naziemny tryb życia. Tarczowiec sudański jest bardzo łatwy do oswojenia. Dodatkowo jest to gatunek odporny. Gatunek łatwy w hodowli, polecany nawet dla osób początkujących.

Żywienie:  
Podstawę diety stanowią owady – świerszcze, szarańcze, karaczany, mączniaki,  a także mole woskowe.  W hodowli dodawać można również owoce jak np. banan, gruszka. Dodatkowo zaleca się stosowanie dodatków mineralno – witaminowych.

Terrarium:  
Minimalny wymiar terrarium dla jednego osobnika wynosi 100x80x50. Dla pary tarczowców wynosi 150x100x50 cm.  Optymalna temperatura powinna być utrzymywana na poziomie 25-35 stopni Celsjusza. Pod promiennikiem może mieć nawet ponad 40 stopni. W nocy należy obniżyć temperaturę do 20 stopni. Wilgotność powinna znajdować się na poziomie 40-50%.  Dla tego gatunku idealnym podłożem jest piasek. Niezbędne jest umieszczenie w terrarium również niewielkiego baseniku z wodą.

 

Takydromus Smaragdinus

Występowanie:  TAKYDROMUS  SMARAGDINUS
Takydromus smaragdinus zamieszkuje tereny Azji (przede wszystkim Japonia).

Wygląd:  
Grzbiet tej jaszczurki oraz boki u samic są ubarwione na zielono. Boki jaszczurki są mocno oddzielone od części brzusznej wyraźną białą linią.  Jedynie u samców występują czerwone dodatki z boku ciała, na ogonie natomiast samiec ma dodatkowe akcenty w kolorze czerwono zielonym. Stan zdrowia oraz aktywność mają duży wpływ na Takydromus smaragdinus – pozwalają one m.in. na zmianę ubarwienia. Najjaśniejsze kolory mają w ciągu dnia. W czasie snu lub w momencie odczuwania niebezpieczeństwa stają się dużo ciemniejsze.

Terrarium:
Należy w hodowli zapewnić optymalne warunki. Dla parki Takydromus smaragdinus odpowiednią wielkością terrarium będzie pojemność około 40 litrów. Temperatura w ciągu dnia powinna oscylować między 24 a 29 stopni Celsjusza, na wyspie ciepła około 32-34 stopni. Nocą temperatura powinna być odpowiednio niższa i wynosić 18-20 stopni. Wilgotność powinna znajdować się na poziomie 70-75%. W przypadku tego gatunku jaszczurki można w terrarium umieścić zarówno żywe jak i sztuczne rośliny.


Pożywienie:
Najważniejszymi elementami pożywienia są owady karmowe – świerszcze, drewnojady, mączniaki. W hodowli należy podawać jaszczurce preparaty witaminowe.

 

 

 

Scynk Ognisty – Riopa fernandi

 

Wygląd i wymiar:
Ten gatunek scynka wyróżnia się obłym ciałem oraz krótkimi kończynami. ScynkSCYNK OGNISTY występuje w ubarwieniu miedzianobrązowym lub żółtobrązowym. Boki jaszczurki oraz jej kończyny są czarne lub brunatne. Z boku ciała widać charakterystyczne duże i trójkątne czerwone lub pomarańczowe plamy. Umiejscowione są tam również białe lub kremowe plamki.  Scynk ognisty osiąga do 40 centymetrów długości.

Długość życia:
Ten gatunek scynka dożywa maksymalnie do 8 lat.

Zachowanie:
Scynk ognisty ma spokojny charakter. Jest to bardzo  łatwa do oswojenia jaszczurka.

Pożywienie:
Podstawowym elementem diety są owady wielkości dopasowanej do rozmiaru konkretnego osobnika scynka. Dietę w hodowli można urozmaicać m.in. dżdżownicami czy nagimi ślimakami. Podaje się niekiedy scynkowi również noworodki mysie.  Raz na jakiś czas można podawać również słodkie owoce.

Terrarium:
W ciągu dnia temperatura w terrarium powinna wynosić około 25 stopni Celsjusza. Na wyspie ciepła temperatura do 35 stopni. W ciągu dnia temperatura powinna spadać do stopni 20.

Optymalna wilgotność wynosi 60-80%, jednak podłoże zawsze musi być lekko wilgotne. Minimalny wymiar terrarium dla scynka ognistego wynosi 90x50x40 centymetrów. Najlepiej w terrarium stworzyć wystrój przypominający krajobraz tropikalny. Należy ułożyć dużą warstwę podłoża. Na podłożu należy ułożyć także kamienie, korzenie oraz kawałki kory.

 

Scynk Krokodyli – Tribolonotus gracilis

Nazwa angielska: Crocodile skink, Red-eyed crocodile skink, Orange-eyed crocodile skink, Helmeted skink, Red-eyed bush crocodile skink, New Guinea crocodile skink
Nazwa niemiecka: Orangeaugen-helmskink, Buschkrokodil, Rotaugen-Helmskink, Rotaugen-Buschkrokodil
Nazwa czeska: Scink přilbový
Nazwa indonezyjska: Kadal duri

 

Występowanie:
Gatunek spotykany na północnym wybrzeżu Nowej Gwinei, wyspa Karkar.SCYNK KROKODYLI

Długość życia: 
Przeciętna długość życia wynosi 12-15 lat.

Wygląd i wymiar:
Scynk krokodyli  osiąga długość do 20 centymetrów. W hodowli osobniki rosną większe niż w środowisku naturalnym. Długość ogona jest porównywalna z długością głowy wraz z tułowiem. Czaszka scynka krokodylego ma charakterystyczny kształt przypominający hełm, zakończony jest sześcioma wyrostkami. Na stronie grzbietowej ma charakterystyczne prążkowania. Przez całość grzbietu oraz ogona przebiegają kostne tarcze.  Każda z tych tarcz ma cztery wyniesione kolczaste łuski.  Wszystkie łuski są elementem podłużnych szeregów kolców, które są coraz krótsze zbliżając się do końca ogona. Na bokach ciała scynk krokodyli ma trójkątne, guzkowate łuski. Tylnie kończyny scynka są zdecydowanie lepiej rozwinięte niż przednie. One również pokryte są łuskami. Ubarwienie tego gatunku może być ciemnobrązowe lub czarne. Strona brzuszna jest jaśniejsza – żółta lub żółto kremowa. Na podgardlu u osobników dorosłych występuje pomarańczowa plamka. Na każdym palcu scynk ma pomarańczowe pierścienie.   Pomarańczowy kolor jest również obecny wokół oczu.

Zachowanie:  
Scynk krokodyli wyróżnia się skrytym trybem życia.  W hodowlach na widok człowieka chowają się w kryjówkach lub nieruchomieją. Zdecydowaną większość czasu spędzają pod ziemią. W przypadku wprowadzenia do terrarium pierwszą czynnością jest budowa tuneli. Kawałki tuneli wprowadzane przez hodowcę w postaci np. połówek kokosa stanowią jedynie element budowy scynka. Scynki potrafią doskonale pływać, regularnie wchodzą do basenu w terrarium, wykorzystują go także jako kryjówkę.

Żywienie:
Podstawową częścią pokarmu są świerszcze.  Zjada również szarańcze, koniki polne oraz karaczany.  Dodatkowo w terrarium dietę można uzupełniać ślimakami skorupowymi czy drewno jadem.

Terrarium:
Terrarium musi przede wszystkim zawierać różne kryjówki oraz umożliwiać jaszczurce kopanie. Warto umieścić również wodospad, który wpływa na utrzymanie właściwej wilgotności – na poziomie 80% – oraz obniża temperaturę.  Gatunek ten w porównaniu z innymi gatunkami jaszczurek potrzebuje niskich temperatur. W ciągu dnia temperatura powinna wynosić 25 stopni Celsjusza, w nocy 20 stopni. Terrarium dla parki scynka krokodylego powinno mieć wymiary około 80x40x30 centymetrów. Nieodłącznym elementem hodowli tego gatunku jest również oświetlenie UVB 2 lub 5%.

 

 

 

 

Lygodactylus williamsi

Kraj pochodzenia: Tanzania

Długość życia:
Ten gatunek gekona żyje około 3 lat.

Wygląd i wymiar:
Gekony Williamsa osiągają wielkość od 6-10 centymetrów. Ogon stanowi ponad połowę tejLYGODACTYLUS WILLIAMSIdługości.  Samiec ubarwiony jest bardzo atrakcyjnie – ma turkusowy kolor. Taka kolorystyka wpływa na jego ogromną popularność. Kolor ten wyróżnia także ten gatunek na tle innych. Samice tego gatunku gekona są zielono-brązowe, a ich ubarwienie pozwala im na dobry kamuflaż w ich środowisku.  W przypadku samca zdominowanego w swoim stadzie jego ubarwienie zmienia się i samiec staje się podobny kolorystycznie do samic.

Zachowanie:
Gatunek gekona aktywny w ciągu dnia. W hodowli w ciągu dnia wygrzewają się pod lampką lub poszukują pożywienia. W ciągu dnia ukrywają się w szczelinach lub wśród roślinności. W momencie odczuwania niebezpieczeństwa gekony odrzucają swój ogon (po pewnym czasie następuje jego całkowita regeneracja).

Terrarium:
Gekony tego gatunku powinno sie trzymać w haremach (jeden samiec i maksymalnie do trzech samic).  Gekony w haremie powinny być tej samej wielkości. Ze względu na mocne poczucie terytorialne nie można trzymać kilku samców razem w terrarium.  W momencie agresji samiec zaczyna nadymać swoje gardło. Bardzo często zdarzają się również pościgi po całym terrarium lub pogryzienia. Gekona tego gatunku nie można brać na ręce ze względu na jego szybkość i bardzo mały rozmiar jednocześnie. Wilgotność powinna być utrzymywana na poziomie 50-80%. Jaszczurkom należy zapewnić temperaturę około 25 stopni Celsjusza z miejscem do wygrzewania, w którym będzie wynosiła 30-32 stopni. W nocy temperatura może spadać do 20-22 stopni C.

Pożywienie:
Lygosactylus williamsi jest owocożerny oraz owadożerny. Osobniki trzymane w hodowlach bardzo chętnie pożywiają się bananami, brzoskwiniami, gruszkami, malinami, truskawkami, winogronami. Z owadów ochoczo zjadają żuczki hawajskie, mszyce, małe świerszcze oraz karaczany. Bardzo ważne jest, aby w hodowli pamiętać o odpowiedniej suplementacji. Owady dobrze jest posypywać wapnem, a kompleks dodatkowych witamin należy podawać około 2-3 razy w miesiącu.

Rozmnażanie:  
Minimalny wiek gekonów  gotowych do rozrodu wynosi siedem miesięcy. W przypadku samicy wiek ten powinien być wyższy i wynosić około 12 miesięcy. Do rozmnażanie niezbędne jest ,aby jaszczurki były zdrowe. Zaloty są wstępem do procesu kopulacji, proces ten odbywa się zawsze w ciągu dnia.  Podczas zalotów samiec nadyma gardło, zaczyna charakterystycznie wyginać swój grzbiet w łuk i potrząsa głową w kierunku dołu oraz góry.  Zbliżenie jaszczurek trwa kilkanaście minut, samiec cały ten czas trzyma samicę ząbkami za skórę na karku.  Po upływie około czterech tygodni samica składa jaja przyklejając je do powierzchni rośliny lub szyby. Jaja mają  średnicę 5mm.  Po inkubacji trwającej około dwóch miesięcy wykluwają się młode. Należy je jak najszybciej przenieść do osobnego pojemnika, gdyż dorosłe osobniki będą na nie polować.

 

 

 

 

 

 

 

Legwan zielony – Iguana iguana

 

Występowanie:
Legwan zielony pochodzi z Ameryki Środkowej oraz Południowej. Gatunek spotykany wLEGWAN ZIELONY lasach deszczowych w górnych partiach drzew- wygrzewa się tam w promieniach słonecznych.

Długość życia:
Zapewnienie legwanowi odpowiednich warunków umożliwia mu dożycie nawet 25 lat.

Wymiar i wygląd:
Maksymalna długość osobników tego gatunku dochodzi do dwóch metrów, sam ogon ma 120 centymetrów. Dorosłe osobniki ważą do 10 kilogramów. Legwan zielony ma bardzo charakterystyczny grzebień, usytuowany jest od głowy, przez tułów aż do końca jego ogona. Grzebień w  przypadku samców jest bardziej okazały i bardziej jaskrawy poprzez dodatek koloru pomarańczowego oraz żółtego. Reszta ciała zabarwiona jest na zielono, jednak w zależności od miejsca przebywania ubarwienie tego legwana może się zmieniać.

Pożywienie:
Głównym pożywieniem legwana zielonego są różnego rodzaju rośliny, liście, kwiaty a nawet owoce. W środowisku naturalnym żywią się także owadami oraz kręgowcami.

Zachowanie:
Legwan zielony prowadzi dzienny oraz nadrzewny tryb życia. Przeważnie osobniki tego gatunku są opanowane, jednak w chwili odczuwania niebezpieczeństwa mogą stać się bardzo agresywne.

Rozmnażanie:
Legwan zielony należy do gatunków jajorodnych. Samice legwana schodzą na ziemię gdzie składają jaja – około 20-25 sztuk. W niewoli rozmnożenie legwana zielonego jest trudniejszy, gdyż samice łatwo mogą wtedy popaść w ciężkie choroby, więc proces ten wymaga bardzo doświadczonego terrarysty.

Terrarium:
Dla jednego osobnika terrarium powinno mieć wielkość 125x80x100 cm, dla pary 200x100x200 centymetrów. Na podłoże najlepiej sprawdza się chips kokosowy. Optymalna temperatura wynosi 25-30 stopni Celsjusza, pod promiennikiem lub żarówką grzewczą do 38 stopni. W nocy temperatura powinna spadać do 20 stopni.  Odpowiednia wilgotność powinna być utrzymywana na poziomie 70-95%, w nocy powinna być zwiększona do 100%.  Niezbędnym elementem wyposażenia jest świetlówka UVB – 5-6%. W terrarium umieścić należy sporej wielkości basen, ale z racji iż legwany defekują do wody należy często podmieniać wodę. Należy również umieścić w terrarium grube gałęzie umożliwiające spokojne wypoczywanie legwanom. Jeśli mamy młode osobniki muszą one mieć zapewnione kryjówki.

 

Kameleon jemeński – Chamaeleo calyptratus

 

Nazwa angielska: The veiled chameleon
Nazwa niemiecka: Das Jemenchamäleon
Nazwa czeska: Chameleon jemenský

Występowanie: 
Kameleon jemeński występuje na terenach górskich i wyżynie południowo-zachodniegoKAMELEON JEMEŃSKI Jemenu oraz południowo-zachodniej części Arabii Saudyjskiej.

Wygląd i wymiar: 
Ciało tego kameleona jest spłaszczona, szczególnie jest to widoczne w części grzbietowej. Ma długi i niezwykle chwytny ogon. Kończyny wyposażone w przeciwstawne palce. Oczy w przypadku kameleona jemeńskiego pracują zupełnie niezależnie od siebie, mają mocno zrośnięte powieki i są stosunkowo duże. Język bardzo długi i pokryty lepką substancją. Młode tego gatunku są zielone, mają także niewiele biały lub ciemnych pasów. Osobniki dorosłe mogą mieć ubarwienie żółte, zielone, czerwone, pomarańczowe, niebieskie lub brązowe.  Mogą również przybierać barwy pośrednie. Samice natomiast występują w kolorze pomarańczowym, zielonym oraz brązowym. Przeważnie samce mają około 55-60 centymetrów długości, samice natomiast około 30 centymetrów.

Długość życia:
Kameleon tego gatunku żyje do 7 lat.

Występujące podgatunki:  
Chamaeleo calyptratus calyptratus, Chamaeleo calyptratus calcarifer

Zachowanie: 
Kamelon jemeński jest jednym z najbardziej agresywnych gatunków ze wszystkich kameleonów.  Samiec w momencie zagrożenia zmienia swoje ubarwienie na mocno kontrastowe, nadyma mocno swoje gardło, a pasy na jego ciele stają się niesamowicie wyraziste. Następnie samiec otwiera szeroko pysk i zaczyna kiwać głową jednocześnie rozpłaszczając swoje ciało. Następnie na zmianę rozwija i zwija swój ogon. Przed samym aktem walki następują długo trwające ruchy mające na celu zastraszenie swojego przeciwnika. Oprócz takiego zachowania samce niejednokrotnie uderzają się zamkniętymi pyskami (nie ma to wpływu na ich zdrowie).  Jeżeli dotychczasowe zabiegi nie przepędziły przeciwnika rozpoczyna się groźna walka. Samiec, który przegrywa walkę zmienia swoją barwę na kolor szary i usuwa się z miejsca odbycia się walki. Z uwagi na bardzo mocne szczęki kameleona jemeńskiego zadane ciosy i rany mogą okazać się bardzo rozległe i niejednokrotnie kończyły się śmiercią pokonanego osobnika. Młodsze osobniki boją się dorosłych. Z uwagi na powyższe niemożliwością jest hodowanie dwóch samców w jednym miejscu. W hodowli nie można łączyć osobników różnej wielkości oraz w różnym wieku.

Terrarium:
Optymalne rozmiary dla dorosłego samca –  90x60x120 cm. Dla dorosłej samicy –  60x60x120 cm.W terrarium musi być miejsce na gałąź lub coś co pozwoli się jaszczurce wygrzewać. Kameleon jemeński powinien mieć zapewnioną temperaturę w okolicach 32-36 stopni Celsjusza, jednak sama jaszczurka absolutnie nie  może mieć dostępu do źródła ogrzewania.  Nie wolno wystawiać kameleona w chłodne miejsca, gdyż bardzo łatwo może się on przeziębić.  Dodatkowo należy zapewnić dostęp do promieniowania UVB. Możliwe jest to przez kąpiele słoneczne lub zamontowanie w terrarium odpowiedniej żarówki. Młode wymagają UVB 5%, dorosłe osobniki natomiast 10%.

 

 

 

 

Gekon Madagaskarski – Phelsuma madagaskariensis grandis

nazwa angielska: Madagascar Day Gecko
nazwa niemiecka: Madagaskar-Taggecko
nazwa czeska: Felsuma madagaskarská
nazwa hiszpańska: Geco diurno de Madagascar

Występowanie:
Gekon ten zamieszkuje Madagaskar.  Spotykany jest w lasach deszczowych, w ogrodachGEKON MADAGASKARSKI oraz plantacjach.

Długość życia:
Przeciętna długość życia wynosi 7 lat.

Wygląd i wymiar:
Jaszczurka tego gatunku jest stosunkowo drobna.  Charakteryzuje ją duża głowa oraz duże oczy z pionowymi źrenicami (szare tęczówki). Gekon madagaskarski ma kończyny pięciopalczaste, każdy palec ma pazury. Na stronie grzbietowej gatunek ten ubarwiony jest na szaro, boki gekona madagaskarskiego są żółtawopiaskowe. Najjaśniejszym elementem jest brzuch – ma kolor biały. Na całym grzbiecie, od głowa do końcówki ogona widać drobne, szare plamy mające ciemne obrzeże. W przypadku młodych osobników ubarwienie wygląda zupełnie inaczej – ciało młodych gekonów wyróżniają naprzemienne białe i ciemne paski. Samce tego gatunku gekonów są zdecydowanie masywniejsze niż samice. Mają również większą od nich głowę. Dodatkowo na końcach palców gatunek ten ma przylgi, które pozwalają na poruszanie się po pionowych, płaskich powierzchniach.

Zachowanie:
Gekon madagaskarski prowadzi nadrzewny tryb życia. Aktywny jest za dnia. W chwili zagrożenia decyduje się na odrzucenie ogona. Gekon jest agresywnym gadem i mocno walczy o swoje terytorium.

Pożywienie:
Głównymi składnikami diety są owoce i owady. W hodowli żywione są świerszczami, konikami polnymi, karaczanami, a także larwami mączniaka.

 

Rozmnażanie:
Gekon madagaskarski należy do jaszczurek jajorodnych. Samica przeważnie składa dwa jaja a później opiekuje się nimi. Czas rozrodu tych gekonów przypada na okres od listopada do maja.  W trakcie trwania procesu kopulacji samiec bywa agresywny – chwyta swoją partnerkę bardzo mocno zębami niejednokrotnie mocno ją raniąc.

 

Gatunek ten nie jest zagrożony wymarciem. Największe zagrożenie stanowi nielegalny handel.