Archiwa tagu: eskulap

Wąż Eskulapa – E. longissima, Zamenis longissimus


nazwa angielska: Aesculapean Snake
nazwa czeska: Uzovka stromovἁ
nazwa francuska: Couleuvre d`Esculape
nazwa niemiecka: Ӓskulapnatter
nazwa hiszpańska: Culebra de Esculapio

 

Występowanie:
Wąż ten występuje na dużym obszarze południowo-zachodniej Francji oraz PirenejówEskulapa, spotykany jest również na Sycylii oraz niektórych wyspach Adriatyku. Występuje również w Alpach na wysokości 2000 m n.p.m. oraz w Polsce zwłaszcza na południowo-wschodniej części.

Spotykany w oddzielonych od siebie, mocno izolowanych koloniach, najliczniejsze odnotowano w Bieszczadach.  Najlepiej ten wąż czuje się w liściastych, podgórskich lasach oraz zaroślach.  Bardzo często jego  kryjówką są dziuple lub ruiny domów.

Żywienie: 
Podstawowym elementem diety są gryzonie oraz jaszczurki, często pokarmem są również ptaki- w szczególnie młode znalezione jeszcze w gniazdach.

Wymiar i wygląd:
Wąż tego gatunku jest jednolicie ubarwiony – oliwkowobrunatny lub brunatny. Posiada słomkowożółte plamy po bokach głowy oraz jasnożółty brzuch.  Eskulapa może osiągnąć długość do 2 metrów.  Jego ciało jest smukłe, bardzo gibkie oraz muskularne, posiada bardzo chwytny ogon.  Charakterystyczne dla tego gatunku jest posiadanie łusek grzbietowych o specyficznych wycięciach. Tarczki znajdujące się na brzuchu są spore oraz w pełni ruchome.  Wspomniane tarczki oraz chwytny ogon stanowią narządy lokomocji. Dla tego węża nie stanowi żadnego problemu wspinanie się na pnie, gałęzie czy też pionowe mury. Samce Eskulapa osiągają masę ciała do  750 g natomiast samice do ok. 500 g. Młode osobniki tego gatunku zaraz po wykluciu ważą 6-8g.

Długość życia:
Eskulapa żyje około 25-30 lat.

Zachowanie:
Polowania tego węża mają miejsce w dzień podczas słonecznej pogody. Swoją zdobycz unieruchamiają poprzez sploty ciała (identycznie zachowuje się Gniewosz).  W momencie zaskoczenia kiedy wąż znajduje się na drzewie nie podejmuje on prób ucieczki, oplata się on bardzo mocno wokół gałęzi.  W przypadku drażnienia węża przez człowieka zwierzę jest agresywne – rzuca się np. na rękę człowieka i mocno gryzie. Jednak zadawane przez niego rany nie są groźne.  Okres jesienno-zimowy przesypia przede wszystkim w dziuplach lub strychach opuszczonych domów. Wąż ten nie toleruje temperatur powyżej 27 stopni Celsjusza. W przypadku zbyt niskich lub nadmiernie wysokich temperatur wąż zapada w pewnego rodzaju hibernację.

Rozmnażanie:  
Gody odbywają się w maju lub w czerwcu . W tym gatunku samce walczą między sobą o samice. Wąż jest jajorodny. Samica składa około 5-8 jaj, które są otoczone skórzastą osłonką w zwałach już butwiejącego drewna lub próchniejących pniach.  Inkubacja jaj trwa około 8 tygodni.

Pożywienie:
Najczęstszym posiłkiem węża tego gatunku są myszy, małe ssaki, jaszczurki, pisklęta. Zjadają również jaja oraz małe węże.  Wąż ten nie należy do jadowitych, ofiarę swoją chwyta pyskiem i dusi poprzez owinięcie jej swoim ciałem. Następnie ofiara zostaje połknięta.

Gatunek ten znajduje się w Polsce pod ochroną.  Został wpisany do Polskiej Czerwonej Księgi Zwierząt w kategorii zagrożenia CR (krytycznie zagrożony gatunek).  W Polsce liczebność tego gatunku wynosi 80 osobników.