Choroby

     W przypadku pająków można mówić o ich dużej odporności na choroby, więc zdecydowana większość ich problemów związanych ze zdrowiem pochodzi z urazów mechanicznych.

Bardzo często występującym problemem jest utrata kończyn i to niestety przeważnie z winy hodowcy – przytrzaśnięcie kończyny w czasie przenoszenia, transportowania, etc. W przypadku ptaszników odnóża odrastają – a czas na to potrzebny uzależniony jest od wieku pająka – młode „odzyskują” kończynę już w następnej wylince, natomiast u starszych osobników proces ten trwa kilka wylinek. W przypadku utraty więcej niż jednej kończyny czas potrzebny na ich odrośnięcie może się wydłużyć.

Inną przypadłością jest utrata kła – tzw. chelicera. Najczęściej odbywa się na skutek nieuwagi ze strony hodowcy utrzymującego w obecności pająka przyrząd lub rzecz stanowiąca zagrożenie w czasie karmienia. Jednakże nie stanowi to zagrożenia dla jego życia – w określonych okolicznościach niezbędne jest wprowadzenie zmian w diecie pająka ułatwiających mu spożywanie pokarmu.

Do urazów mechanicznych należy zaliczyć również pęknięty odwłok spowodowany np. upadkiem z większej wysokości. Niestety większość takich przypadków kończy się śmiercią pająka.

Jednak poza urazami mechanicznymi pająk mogą również chorować ze względu na pasożyty.  Np. pchły z rodzaju Acroceridae. Pchła atakuje pająka poprzez płucotchawki. Zostaje tam aż do momentu osiągnięcia właściwych rozmiarów i następnie opuszcza ciało pająka powodując jego śmierć.

Innym rodzajem pasożytów jest osa Pompilidae, która porażając pająka żądłem składa jaja w zbiorniku nasienia u samicy pająka. Następnie rozwijają się tam larwy, które  traktują ciało samicy jak pierwszy pokarm.

W przypadku dużych pająków często występują roztocza. Pasożyty te atakują najczęściej zwierzęta w niesprzyjających warunkach higienicznych.
W momencie stwierdzenia wystąpienia roztoczy należy bezzwłocznie odizolować chore zwierzę. Lekami z wyboru najczęściej wykorzystywanymi są: fenbendazol (10-200mg/kg m.c., p.o.) lub oxfendazol (10-200 mg/kg m.c., p.o.).  Leki przeważnie podaje się strzykawką do jamy gębowej lub też w pokarmie jeśli zwierze nie straciło apetytu.